GVVV maakt het zichzelf moeilijk

VEENENDAAL - Bijna anderhalf jaar geleden kaapte ARC in de play-offs voorafgaand aan het allereerste topklasse-seizoen de laatste te vergeven promotieplaats weg, ten koste van GVVV. Groot was destijds de teleurstelling in het Veenendaalse kamp, maar inmiddels zijn de bordjes verhangen.

ARC beleefde een moeizaam eerste seizoen in de topklasse, waarin het slechts dankzij een heuse eindsprint net boven de rode streep wist te blijven. In dit nieuwe seizoen gaat het geen haar beter, de ploeg van Edwin Vurens vindt zichzelf terug op de gedeelde derde plaats van onderen. Hoe anders verging het GVVV na het echec van juni 2010 in Alphen aaan den  Rijn. Nog geen jaar later kon de vlag alsnog uit aan de blauwe kant van Panhuis. Met overmacht greep het team van Erik Assink de titel in de hoofdklasse. De entree in de topklasse was dan weliswaar dankzij ARC met een jaar vertraagd, de binnenkomst in het lopende seizoen was er niet minder spectaculair om. Brutaalweg wrongen de Assink-boys zich met verzorgd en aanvallend voetbal tussen de gevestigde namen op de ranglijst.
De laatste weken hapert de machine een beetje maar van paniek is in Veenendaal geen sprake. Maar al te sterk beseft men immers dat de huidige vierde plaats op de ranglijst een uitstekend debuut op het hoogste niveau betekent.

Jason Esseboom gaat uitvallen met een zware blessure.

Het eerste onderlinge treffen sinds de clash in juni 2010 was feitelijk niets minder dan een lange demonstratie van de gewijzigde verhoudingen tussen beiden. GVVV was voor ARC voetballend en qua beleving absoluut een maatje te groot, het verschil op de ranglijst werd ondubbelzinnig blootgelegd, negentig minuten lang. Hoe kon het dan toch gebeuren dat halverwege de tweede helft er boven sportpark Panhuis een sensatie in de lucht hing? ARC werkte immers op dat moment een kansloze 2-0 achterstand in no-time weg tot 2-2, tegen iedere verhouding op het veld in. Stof tot napraten, dat zeker.

GVVV-trainer Erik Assink kon er na afloop ook maar nauwelijks over uit, in zijn ogen (en die van iedere aanwezige) had zijn team bij de rust met 4 á 5-0 voor moeten staan: "We kregen zo gemakkelijk de prachtigste kansen, we verprutsten ze even gemakkelijk." Feit was dat ARC de Veenendalers zeker in het eerste half uur geen strobreed in de weg legde. Zonder ooit te excelleren combineerde de thuisploeg zich naar hartelust richting het doel van de goed op dreef zijnde Aaron Balk. Achtereenvolgens misten Joey Snijders, Jasper Bolland (beiden meerdere keren), en ook Martin van Eck en Rodny Hofman opgelegde mogelijkheden. Hofman viel overigens wel positief op door zijn effectieve drang naar voren.

Een ernstige blessure van ARC-spits Jason Esseboom in een onschuldig duelletje met Bart Hulsbos leek de wedstrijd voor even te doen kantelen. Esseboom werd per brancard afgevoerd. Zijn trainer Edwin Vurens vreesde na afloop voor niets minder dan een afgescheurde kruisband. De voor Esseboom in de plaats gekomen Emile Linkers bracht direct met een paar snelle acties meer schwung in de roodzwarte gelederen, maar de opleving bleek van korte duur. GVVV herstelde de orde en kreeg vervolgens het geluk van een openingstreffer op een ideaal moment, op slag van rust. Snijders was degene die koppend de ban brak, na voorbereidend werk van Taoufik Adnane.

Joey Snijders brengt GVVV met een kopbal aan de leiding (1-0). ARC-doelman Aaron Balk en Milan Berck Beelenkamp kunnen niets meer uitrichten.

Assink gebruikte de rust om twee wijzigingen in zijn team aan te brengen. Daan van der Valk en Anouar Tmim mochten Martin van Eck en Jasper Bolland aflossen. Assink over laatstgenoemde: "Jasper speelde niet slecht, hij wist zich vaak in kansrijke positie te manoeuvreren, maar ik ergerde me aan het missen van de kansen. Al was hij bepaald niet de enige." Al na één minuut had de dubbele wissel goud kunnen zijn, toen Daan van der Valk zijn inzet uit vrije positie maar half gekeerd zag door Aaron Balk. Balks tussenkomst was echter net voldoende om Lorenzo Rimkus de kans te geven de bal van de doellijn te trappen. GVVV ging daarna onverdroten door, hooguit gehinderd door de veelvuldige slordigheden in het eigen spel. Het duurde nog bijna een kwartier voordat opnieuw Snijders de 2-0 op het scorebord bracht, in de rebound na een inzet van Tmim.
 

Wedstrijd gespeeld, zo dacht een ieder, maar niets bleek minder waar. Vanuit het niets bracht kwam ARC in krap zes minuten tijd terug tot 2-2, waarbij het bij beide doelpunten Linkers was die eerst twee man omspeelde alvorens hij respectievelijk Gert Labots en Rob Overvliet een niet te missen scoringsmogelijkheid bood. Al moet gezegd worden dat het Linkers op de rechtervleugel niet moeilijk werd gemaakt, zoveel ruimte kreeg hij in die fase.

De toeschouwers stonden perplex. Met nog twintig munten te spelen begon de wedstrijd feitelijk opnieuw. En dat ondanks het enorme krachtsverschil in het voordeel van de thuisploeg. Linkers waagde nog een gevaarlijk ogend afstandsschot, maar aan de andere kant trokken zich soms elf ARC-ers zich terug in het eigen strafschopgebied. Twaalf minuten voor tijd was er een enorme verdedigende misser van Rob Overvliet voor nodig om GVVV weer in het zadel te helpen. Snijders knalde de doorschietende bal hard op Balk, waarna Tmim de terugspringende bal in het lege doel schoof (3-2). Snijders: "Goed werk van Anouar, maar voor mezelf baal ik. Deze had ik zelf raak moeten schieten." Een minuut later beslechtte de tot dan niet echt gelukkig spelende Dennis van Meegdenburg met een bekeken kopbal het pleit. De voorzet van Daan van der Valk kwam perfect op het hoofd (4-2).

Rob Overvliet (rechts) probeert Dennis van Meegdenburg te controleren.

In de 'nazit' toonde Assink zich helder in zijn commentaar: "We hebben het onszelf erg moeilijk gemaakt. Niet alleen door zoveel kansen te missen. Het waren ook de vele slordigheden op het middenveld en in de verdediging die ons bijna de das om deden. Dit had nooit zolang nog een wedstrijd mogen zijn. Dat we niet in topvorm waren is niet zo erg, nee ik erger me meer aan het soms te slappe ingrijpen en het maken van verkeerde keuzes."
 

Assink gaf aan dat hij wel ziet dat er van zijn team veel gevraagd wordt, in vergelijking met vorig seizoen in de hoofdklasse: "Toen gingen we de winterstop in met tien wedstrijden gespeeld, waaronder een aantal bijna freewheelend gespeelde partijen tegen mindere tegenstanders. Nu hebben we er al 14 gespeeld, en iedere wedstrijd was een topper. Ik zie het op de training, ik zie het op zaterdag, er sluipt vermoeidheid in de ploeg. Maar ik wil me daar niet achter verschuilen hoor. Alle teams in de topklassen hebben met die vermoeidheid te maken. Wat dat betreft zijn en blijven de kansen gelijk. Als we de komende weken nog drie of zes punten toevoegen aan onze 26 nu, dan zijn we veilig en kunnen we onbekommerd zo hoog mogelijk proberen te komen. Kijk, kampioen worden doen we niet, maar ergens daaronder is ook veel moois te behalen."

Collega Edwin Vurens stond ondertussen nog flink stoom af te blazen, furieus als hij was op de instelling van zijn team. "De eerste 25 minuten waren rampzalig, daarna werd het maar nauwelijks beter. "Zoveel ontzag voor GVVV, zoveel schroom, dat is toch niet normaal? Uitgezonderd Aaron Balk haalde niemand vandaag zijn normale niveau. Hoe dat kan? Ik weet het werkelijk niet. Ze kijken teveel naar elkaar in plaats van dat ze eerst hun eigen verantwoordelijkheid pakken. Het is toch te bizar voor woorden dat niemand van ons geel pakte, dat zegt alles over de slappe instelling. We kwamen zowaar op 2-2, waarbij ik maar niets zeg over of dat verdiend was, maar dan verwacht je toch dat ze voor dat punt vechten? Hoe kunnen ze elkaar zo laten zakken?"
Voor Vurens is de komende ontmoeting met SVZW cruciaal. "Dan moeten ze er echt staan met de absolute wil om te winnen. Hoe ik het ga doen weet ik nog niet, maar ARC is een grote vereniging dus ik zal ze vinden, elf jongens die voor elkaar door het vuur aan.

Tekst: Jakob Kos

Foto's: Orange Picuters/Jaap Hoek