Montfoort en ARC geknakt maar niet gebroken

MONTFOORT - Hoe lang nog blijft Montfoort geloven in handhaving in de topklasse? Ondanks het 7-2 echec bij IJsselmeervogels en de puntenaftrek wegens onregelmatigheden na de wedstrijd tegen SVZW viel vorige week uit de mond van trainer Marinus Dijkhuizen op te tekenen dat hij klassebehoud nog altijd een reële mogelijkheid vindt.

Ervan uitgaand dat het door het bestuur van Montfoort ingediende beroep tegen de beslissing van de tuchtcommissie gehonoreerd wordt, zag hij een toekomstige degradatiestrijd tussen liefst vijf ploegen in het verschiet. Winst in de cruciale strijd tegen het in punten gelijk geklasseerde ARC zou dan wel een absoluut vereiste zijn. ARC bevindt zich feitelijk in exact dezelfde positie: geknakt maar nog niet gebroken. Trainer Edwin Vurens becijferde voorafgaand aan de wedstrijd tegen Montfoort dat deze wedstrijd én die van volgende week tegen Barendrecht tesamen minimaal vier punten zouden moeten opleveren. Twee weken van de waarheid dus voor de Alphenaren, als startpunt voor een nog grotere Houdini-act dan de ook al sterke eindsprint in het voorgaande topklasse-seizoen.

Patrick Vermeulen rent achter de feiten aan bij Wouter Agterberg.

Gedwongen door een hausse aan blessures bracht Vurens, net als vorig week tegen Spakenburg, opnieuw veel jonge en onervaren spelers in het veld. Het zal daar niet aan gelegen hebben, feit was wel dat ARC in de eerste drie minuten volkomen overrompeld werd door de oranje gastheren. Al na twintig seconden kreeg spits Andy van Vliet de 1-0 door een foutieve terugspeelbal op een presenteerblaadje aangeboden, maar hij schoof de bal naast het doel van de verbouwereerde doelman Aaron Balk. Twee minuten later was het alsnog raak door Joost van Apeldoorn die een hoekschop van Wouter Agterberg trefzeker inkopte. Dat Agterberg, die het niet van zijn lengte moet hebben, wel heel erg vrij stond mocht de Alphense verdediging zich stevig aanrekenen.

Wellicht was dit de 'wake-up call' die ARC nodig had want vanaf dat moment begon het te draaien binnen de Alphense gelederen. Verdedigend namen Derek Prins en Milan Berck Beelenkamp nadrukkelijk de touwtjes in handen, terwijl de stuwende kracht van met name Marcel Vondeling, Cristian Cabrera Ortega en Gert Labots al na enkele minuten het spelbeeld deed kantelen. ARC drukte Montfoort steeds verder terug waardoor de gelijkmaker een kwestie van tijd leek. In de 18-de minuut was het zover. Cabrera Ortega bediende Labots zodanig op maat dat laatstgenoemde doelman Johan Verkerk kansloos kon laten (1-1).

Van Dijkhuizen zag de ontwikkelingen met lede ogen aan: "We zakten verder en verder weg." Zijn team oogde vooral voorin volkomen onmachtig. Krachtpatser Mitchel Bottenheft worstelde zich nog wel eens half door de verdedigende linie hen, maar tot een gerichte afronding kwam het echter geen moment. Dat ARC uiteindelijk twee minuten voor rust op voorsprong kwam was ook in de ogen van Dijkhuizen volkomen verdiend, ARC was op dat moment simpelweg de beter voetballende ploeg. Cabrera Ortega verschalkte Verkerk met een geplaatste vrije schop vanaf 20 meter, feitelijk in de herkansing omdat enkele minuten daarvoor de doelman een vrije schop vanaf 25 meter van diezelfde Cabrera Ortega nog net tot hoekschop kon verwerken. Na rust was het van hetzelfde laken een pak. ARC hield zich gemakkelijk staande tegen het stroef draaiende Montfoort dat zich geen enkele kans wist te creëren. Dijkhuizen: "Ons spel was ronduit matig, ik zag teveel spelers die hun normale niveau niet haalden."

Montfoort-doelman Johan Verkerk gaat gestrekt naar een voorzet. Barend Schrijvers geeft rugdekking.

Halverwege de tweede helft liepen de gemoederen in en om het veld hoog op na een harde ingreep van back Yorno Vork (die hiervoor geel incasseerde) op de inkomende Marcel Vondeling. De hierdoor ontstane blessure van Vondeling deed zich al snel zodanig ernstig aanzien dat er om een brancard werd geroepen. De wedstrijd werd na negen minuten weer hervat, maar duidelijk zichtbaar voor iedereen kwam nog voor het eindsignaal de ambulance aanrijden om de ongelukkige Vondeling naar het ziekenhuis te brengen. De begeleiding van ARC liet na afloop weten te vrezen voor een enkelbreuk. Vurens noemde de actie van Yorno Vork tamelijk onbesuisd. "Je kunt stellen dat Vork voor de bal ging, daar zag het wel naar uit, maar hij nam met beide benen wel een te groot risico op het blesseren van de tegenstander."

Tegen het einde van de reguliere speeltijd leken de verhoudingen muurvast te zitten. Montfoort zou nog wel uren door kunnen ploeteren zonder ook maar een begin van een opening te vinden. En toch gebeurde het onmogelijke, toen uit een kluts na een zoveelste lange bal Van Vliet opeens een klein gaatje naar het net voor zich zag. Voor deze gelegenheid trefzeker bracht hij Montfoort pardoes weer langszij (2-2). In de bloedstollende extra tijd van liefst negen minuten had Van Vliet zich voor even onsterfelijk kunnen maken, want de kans daarvoor was eigenlijk niet te missen. Een vlotte combinatie via Bottenheft en Agterberg verdiende een beter lot dan de totaal mislukte aai over de bal van Van Vliet. Even later knalde Bottenheft vanuit een moeilijker hoek van dichtbij rakelings over en weer een minuutje later kopte invaller Nick van Luinen op slechts twee meter van de doellijn net iets te hoog.

Winst voor Montfoort, het zou gezien het spelbeeld beslist teveel van het goede zijn geweest voor de haperende Orange Machine. Met de nu bereikte puntenverdeling mochten de Montfoorters hun handen al dichtknijpen, daar waren beide coaches het na afloop wel over eens. Vurens: "De eerste minuten schrok ik wel, dat geef ik toe. Maar daarna heeft mijn team het goed opgepakt. De voorsprong bij rust was dik verdiend. Wij hadden het betere van het spel. Ik moet mijn jonge spelers als Youri Looijenstijn, Yvar de Groot en ook Mike Slotje beslist een compliment maken. Ze zijn noodgedwongen voor de leeuwen gegooid en blijken nu het topklasse-niveau aan te kunnen."

Sprintduel tussen Barend Schrijvers (links) en Gert Labots.

Vurens kon echter niet verhelen dat hij teleurgesteld was in het resultaat: "Weet je dat het al voor de achtste keer dit seizoen is dat wij in de laatste minuten nog de punten verspelen? Dat is zuur, zeker als je zoals vandaag eigenlijk verdiende te winnen. Maar goed, dan moet het volgende week maar tegen Barendrecht. Voor mij geldt dat ARC pas begraven wordt als het dood is en daar is nog lang geen sprake van." Geconfronteerd met weer een langdurig blessuregeval besloot Vurens met een knipoog: "Misschien gaat het nu wel drie weken vriezen, en anders heb ik bij ARC toch maar mooi de keus uit liefst 1600 leden."

Collega Dijkhuizen had ook gezien dat ARC over het geheel genomen het meest aansprak op de winst had mogen maken. "Wij waren sterk in de openingsfase en konden uiteindelijk in de extra tijd alsnog de winst pakken, maar verder dwongen we gewoon te weinig af. Het lukte niet om een wedstrijd lang iets neer te zetten. Gebrek aan stootkracht is eigenlijk al het hele seizoen ons probleem. De jongens hebben het zwaar, het wekelijks op topklasse-niveau strijden eist zijn tol."

De conclusie na het duel in de kelder van de topklasse kan niet anders uitvallen dan dat ARC en Montfoort beide wel geknakt maar nog niet gebroken zijn. Ondertussen moeten zij wel oppassen om niet beide een ticket voor de hoofdklasse in de maag gesplist te krijgen. De onderlinge puntenverdeling op Sportpark Hofland heeft dat gevaar eerder groter dan kleiner gemaakt.

Tekst: Jakob Kos

Foto's: Orange Pictures/Jaap Hoek