Afgelopen week stonden de nieuwe namen in de krant van de kandidaat trainers voor het diploma Coach Betaald Voetbal (CBV). Acht stuks in totaal. Aanstaande week starten ze met een nieuw traject dat hun het felbegeerde papiertje kan brengen.

In de week daarna hoop ikzelf de cursus af te ronden met een laatste eindgesprek. Zoals het nu lijkt, zal dat goed komen en kan ook ik bijgeschreven worden tot het gilde der coaches betaald voetbal.

Ik probeerde al jaren op de cursus te komen met het idee dat je je als trainer continu moet en wil blijven ontwikkelen. Het bleek dat ik nog een hele lange weg te gaan had naar het uiteindelijke doel: de ambitie om hoofdtrainer te worden in het betaalde voetbal. Als je zoals ik werkzaam bent in het onderwijs, dan is het een logisch gegeven dat je blijft leren.

Vorig jaar maart was het dan zover, ik hoorde dat ik toegelaten was. De deur naar het betaalde voetbal werd geopend. Uiteindelijk hadden alle negentien cursisten hetzelfde doel voor ogen: zo hoog mogelijk iets bereiken op een zo hoog mogelijk podium. En wat dat zal zijn, is uiteindelijk voor iedereen anders.

Zelf heb ik daar nog geen uitgestippeld plan voor. De tijd zal het leren. De vraag 'wat wil je ermee' is mij denk ik wel honderd keer gesteld en steeds kon ik hetzelfde antwoord geven: mezelf verder ontwikkelen en proberen steeds meer werkzaam te kunnen zijn in het voetbal, onze grootste hobby.

Sinds april 2012 zijn we 17 opdrachten, 2 praktijkexamens, 546 cursusuren en 40 stagedagen verder en hopelijk kan ik de deuren in Zeist op 22 mei 2013 voorlopig achter me sluiten.

Ik zal proberen te schetsen welke ontberingen ik heb moeten doorstaan. Gekheid natuurlijk, want het waren veertien fantastische maanden.

Met heel veel plezier kijk ik terug op mijn stageperiode bij PEC Zwolle. Niet alleen op de trainingen met de eerste selectie één keer per week, maar ook op de trainingen met de beloften of zelfs een enkele keer bij de A1. De verplichting was minimaal één keer per week een halve dag stage lopen. Dat zijn er vele meer geweest. Bijna elke schoolvakantie en de gehele voorbereidingsperiode heb ik meegemaakt. Van dichtbij heb ik meegekregen hoe de werkwijze is van de technische staf van PEC. Mijn dank is dan ook groot aan Art Langeler, Jaap Stam, René Hake en Sierd van den Berg dat ze in alle openheid alles hebben verteld wat ik wilde weten. PEC zelf heeft een fantastisch seizoen gehad met leuk, aantrekkelijk voetbal en daar heb ik toch maar mooi een heel klein steentje (zandkorreltje) aan bijgedragen.

Naast de trainingen, ook waar mogelijk, alle thuiswedstrijden van dichtbij meebeleefd en een enkele uitwedstrijd. Vooral interessant is dan om te zien of de doelstellingen die de hele week zijn getraind ook daadwerkelijk uitkomen. Ik heb echt een kijkje in de keuken mogen nemen en ontzettend veel geleerd.

Uiteraard kwam mijn eigen leercoach geregeld kijken naar mijn vorderingen bij de trainingen en bij het coachen van wedstrijden. Uiteindelijk ben ik denk ik tien keer vereerd met zijn bezoek en heb daarbij steeds de nodige feedback gekregen, zoals het hoort. Telkens weer werd gewezen op de kleinste details en maar blijven nadenken over wat had je beter kunnen doen, wat je niet goed hebt gedaan, wat ga je de volgende keer anders doen en wie kan je daarbij helpen. Eigenlijk niet anders dan dat elke trainer waarschijnlijk tegen zijn spelers zegt in de nabespreking van een wedstrijd bijvoorbeeld.

In totaal hebben we zestien dagen cursus gehad in blokjes van twee dagen, tien keer een dag een BVO in Nederland bezocht, vier dagen naar de UEFA geweest voor een uitwisselingsproject met drie andere Europese landen en vier dagen op buitenland stage, in mijn geval naar Manchester City.

De ene dag van de tweedaagse cursusbijeenkomsten vond meestal plaats in Zeist en de andere dag bij een BVO. De cursusdagen waren met de gehele groep, maar daarnaast nog in deelgroepen naar een BVO waar een medecursist stage liep. Zo kon het voorkomen dat je 's morgens nog een stukje training gaf aan de selectie van Feyenoord en 's avonds weer gewoon aan je eigen jongens bij de club.

Vaak wordt gezegd dat de cursus CBV vooral een management cursus is en dat de nadruk ligt op beleid maken en leiding geven, maar dat is slechts de halve waarheid. Uiteraard was één van de opdrachten het beleid van een BVO in kaart brengen, maar altijd in relatie met je mogelijke eigen rol als hoofdcoach. Welke krachtenvelden zijn er en met welke moet je rekening houden. Erg leerzaam, maar het meeste kun je denk ik leren in de praktijk. Ik weet zeker dat ik op het gebied van management voldoende bagage heb. Op dat vlak heb ik de laatste jaren ervaring opgedaan in het maatschappelijke leven als locatiedirecteur op een school voor speciaal onderwijs. Een combinatie hoofdtrainer/technisch directeur kan dan ook een reële optie zijn.

De basis uit andere cursussen is ook wel aan bod geweest, maar even flink weer opgefrist. Zoals wedstrijdanalyses maken, trainingen geven en wedstrijdcoaching. Ook al sta je al meer dan twintig jaar training te geven, het is altijd goed als een ander er weer eens kritisch naar kijkt en verbeterpunten aangeeft.

Persoonlijk heb ik veel gehad aan de verdieping in het teamontwikkelingsproces en welke stappen te ondernemen. Als het even wat minder liep met mijn eigen team, de studieboeken erbij gepakt wat hopelijk het gewenste effect geeft de komende weken in de nacompetitie.

We hebben veel van elkaar geleerd. Ik voornamelijk van de oud-internationals en zij weer van mijn kennis van management en leidinggeven. Ook was het zo dat de één veel meer ervaring had in het geven van trainingen en de ander weer in de details. We zijn er allemaal veel beter van geworden.

Als je met negentien cursisten geregeld bij elkaar zit, dan bouw je uiteraard een band op en wordt er ook over het wel en wee van de stageclub gesproken. Nooit is daarvan ook maar iets naar buiten gekomen. Dat hebben we van te voren met elkaar afgesproken en in de wereld van nieuwtjes en de laatste roddels is alles binnenskamers gebleven. Heel vaak moest je openhartig zijn over hoe je eigen ontwikkeling was en hoe het ging bij je club of stageclub en ook dat is met de grootste professionaliteit en vertrouwelijkheid door iedereen gedaan.

Met heel veel plezier kijk ik terug naar de buitenlandstage bij Manchester City. Met mijn deelgroepje vier dagen naar Manchester om daar enkele trainingen te zien, de club te leren kennen maar ook een klein stukje van al het andere dat Manchester brengt. Het beeld dat we vooraf hadden van die poenige club bleek in de praktijk niet te kloppen. Alles was tiptop geregeld en voor elkaar, maar de mensen waren heel warm en hebben alles verteld wat we wilden weten, van de scouting, het medische verhaal, het management tot de werkwijze van de trainers en hoe ze zo'n sterrenteam aansturen. Natuurlijk ook even beoordeeld of Balotelli nou echt zo'n vervelend mannetje is, maar ook die informatie blijft uiteraard geheim.

Uiteindelijk ben ik blij dat het er nu op zit. Het was ontzettend leerzaam, leuk en uitdagend. Het afgelopen jaar was hectisch en zwaar, zeker in combinatie met mijn werk, mijn eigen club Alcides, de stage bij PEC en niet in de laatste plaats mijn gezin. Maar het was op alle fronten zeker de moeite waard. Voor mij als onbekende naam in de wereld van het betaalde voetbal zal de tijd moeten leren wat het mij brengt. Het komende jaar zal dan ook voornamelijk bestaan uit netwerken, kruiwagens zoeken en contacten leggen. Want die heb je nodig in de voetballerij.