Het seizoen 2008/2009 zit er weer op voor SV Urk. Een jaar waarin prima werd gepresteerd. Record aantal punten, periodekampioen en winnaar van de nacompetitie. Echter het sluitstuk de promotiewedstrijd, werd jammerlijk verloren, oftewel een teleurstellende afsluiting. Vorige week heeft u op deze site alles kunnen lezen over de Houdini act van ARC in Harderwijk. Urk minimaal nog een jaar in de eerste klasse, als u het niet erg vindt wil ik er verder niet te diep op in gaan. De wond is net een beetje dicht en die wil ik niet opnieuw openrijten.

Alle clubs zijn al weer druk bezig met het nieuwe seizoen. Spelers stoppen of gaan naar een andere club en dan moet de selectie weer worden aangevuld. Ieder jaar lijkt het wel of er meer transfers zijn in het amateurvoetbal. De spelerscarrousel op de site spreekt boekdelen wat dat betreft. De vaste clubhoppers staan er weer tussen, voor een dubbeltje meer gaan ze in het slechtste geval al na 'n jaar weer weg om de volgende club te gaan dienen. Bij Urk is het allemaal wat overzichtelijker. Claus Brouwer, Steven Korf, Patrick Warmolts en Klaas Schrijver maken na het zomerreces geen deel meer uit van de eerste selectie. Voor hen komen er een vijftal talenten uit het tweede of de A1 in de plaats. Volgend jaar gewoon weer een selectie met twintig Urkers en één Tollebeker, Randy Jelies (speelt inmiddels ook al weer zes jaar bij SV Urk en heeft een Urker vriendin dus hij doet er alles aan om goed te integreren). Waar ziet u dit nog?

Eén gestopte speler wil ik er graag uitlichten, Steven Korf. Op Urk beter bekent als Steven de Pooi. Voor de goede orde pooi is Urker dialect voor de vissoort poon, ook wel knorhanen genoemd. De rode poon smaakt gerookt erg lekker heb ik ook afgelopen zaterdag tijdens Urkerdag weer ondervonden. Kan ik u zeker aanraden, hou wel rekening met vele graten in de kop van de poon. Enfin tot zover het culinaire deel van deze column.

Steven is de zoon van Riekelt Korf. Een befaamde en beruchte oud-eerste elftal keeper van SV Urk. Tegenwoordig vaste supporter, die niet schroomt de trainers van adviezen te voorzien. Steven speelde in zijn seniorentijd in het tweede en vooral in het derde elftal. Hij was en is een echte regelneef die houdt van een stuk gezelligheid naast het voetballende deel. Een barbecue regelen, een weekeinde weg organiseren, een visje bakken, niets is Steven teveel om het teamgevoel op het juiste peil te houden. Hier stelde hij zelfs vaak geheel belangeloos de faciliteiten van zijn eigen visbedrijf Korf Vis voor beschikbaar.

De spelers van het derde waren dan ook niet echt blij toen hun aanvoerder in het seizoen 2004/2005 op 31-jarige leeftijd door Henk Nieuwenhuis bij de eerste selectie van Urk werd gehaald. Medespelers en vele supporters hadden aanvankelijk hun vraagtekens bij deze opmerkelijke transfer. Steven was weliswaar groot en sterk maar ook een paar kilo's te zwaar voor hoofdklassevoetbal en al de dertig gepasseerd. Henk en Steven spraken af dat tijdens de voorbereiding werd gekeken of hij aan kon haken bij het niveau. De hele zomer trainde Steven zich een ongeluk. Bij de eerste training moesten we dan ook even goed kijken toen we Steven met een afgetraind bruin lichaam de kleedkamer binnen zagen lopen. Hij wilde er alles aan doen om deze kans te benutten. In de voorbereiding veranderde alles wat Steven aanraakte in goud. Hij was beslissend in de finale van het OWIOS toernooi en had eigenlijk speler van het toernooi moeten worden in plaats van Marco Roelofsen. Onmogelijke ballen ging hij achterna en het leek wel of hij veren in de voetbalschoenen had zitten, zo hoog torende hij boven iedere verdediger uit. Om nog maar te zwijgen van zijn unieke uitvoering van de schaar.

In de competitie begonnen we tegen ONS Sneek. Steven begon als basisspeler. Hij had het zo goed gedaan in de voorbereiding dat de trainer niet om hem heen kon. Als breekijzer bij het eerste gehaald, maar gelijk basisklant. Alle criticasters zwegen. Bij een 2-1 achterstand wist Steven Urk weer op het goede spoor te zetten door de 2-2 en 2-3 binnen te koppen. Een jongensboek. Toch werd al gauw duidelijk dat Steven het beste gebruikt kon worden als stormram. Met als specialiteit wedstrijden die op slot zitten openbreken en achterstanden ongedaan maken. Het bewijs hiervan en het ultieme hoogtepunt volgde op 18 september 2004. De altijd beladen kraker SC Genemuiden - SV Urk stond op de agenda. Na een 1-0 ruststand werd besloten Steven direct na de thee in te brengen. Er moest wat gebeuren. Een taak die hem wel was toevertrouwd. De Genemuiden spelers vroegen me na een kwartiertje in de tweede helft al wie er in vredesnaam was ingevallen. Hij leek wel een beest, een K1-vechter zo ging hij tekeer. Na diverse groen-witte ledematen te hebben beschadigd wist Steven, in de tiende van de in totaal zestien minuten blessuretijd, een voorzet van Jan Kramer binnen te koppen. Een explosie van vreugde maakte zich van hem en ons meester. Een prachtig doelpunt dat een ontlading teweeg bracht die ik niet vaak heb gevoeld. Een nieuwe voetbalbijnaam was definitief ontsproten. Steven de Pooi werd op de groene mat vanaf nu respectvol de Bonkige genoemd.

Na een aantal jaren bij het eerste deed Steven weer een stapje terug naar het derde. Het begon echter weer te kriebelen en daarom werd hij afgelopen seizoen weer bij de selectie gehaald door Henk Konings. Heel Urk, behalve vader Riekelt, vroeg zich weer af wat trainer Konings bezielde om de inmiddels 35 jaar oude Korf terug te halen. Goed voor de sfeer maar ongeschikt als supersub, zo was de algemene opinie. Als pinchhitter pur sang wist Steven ook dit seizoen weer menig partij te beslissen of te laten kantelen. In het bijzonder de wereldgoal tegen VIBOA bevestigde dat de Bonkige meer kan dan koppen. Vanuit de middencirkel legde hij de bal achter keeper Meijering. De critici waren met stomheid geslagen. Zijn vooralsnog (je weet het immers nooit met de Bonkige) laatste officiële doelpunt maakte Steven in de nacompetitie tegen de studenten van The Knickerbockers. Ook op deze tegenstander heeft hij een onuitwisbare indruk achtergelaten, gezien het wedstrijdverslag van Knickerbocker Klaas Smink (Boulah voor intimi). Een deel uit dit stuk wil ik u dan ook niet onthouden.

Urk kreeg meer en meer balbezit, maar echt gevaarlijk konden ze nog niet worden. De regelmatige fluitconcerten werden dan ook steeds vaker overstemd door de roep om de ultieme stormram: Steven Korf. Cultheld, dorpsgek en publiekslieveling in één. Bovendien lastig te bespelen, want er is geen één club die een verdediger heeft die ook 3 bij 3 granieten meters is. Wat ons betreft gaat hij dan ook mee naar het WK 2010. In de 67e minuut kwam De Bonkige eindelijk Gebreselassie aflossen. En hij stond nog geen 10 minuten in het veld, of á la Inzaghi maakte hij een doelpunt.

Hopelijk leest Bert van Marwijk deze column ook. De Bonkige mee naar Zuid-Afrika. Johan Derksen die in Voetbal International de keuze van de bondscoach om de Bonkige mee te nemen volledig afkraakt en zich vertwijfeld afvraagt wat we met die rare Urker moeten. Om uiteindelijk op 11 juli 2010 in Johannesburg schoorvoetend toe te moeten geven dat Bert het wel goed had gezien. Brazilie - Nederland 0-1, doelpunt gescoord in de 87-ste minuut door Steven Korf alias de Bonkige. Heel Nederland aan de oranje poon.

Stiekem hoop ik dat hij zich bedenkt en terugkomt op zijn besluit om te stoppen bij

SV Urk 1.

Ik mis hem namelijk nu al.