De gemiddelde 'levensduur' van een trainer in de Iranian Professional League (IPL) is 17 wedstrijden. En omdat er een paar trainers zijn die het seizoen gewoon afmaken, zijn er ook die na vijf of acht potjes het veld al kunnen ruimen. Inmiddels zijn er hier vier trainers van de achttien al weer weg bij de club waar ze dit seizoen begonnen zijn. Eigenlijk vijf, omdat bij het grote Perspolis (14 miljoen fans!) de trainer op donderdag ontslagen werd om op vrijdag weer aangesteld te worden. Dat kan dus ook. Een volledige competitie of zelfs meerdere seizoenen met dezelfde trainer bij dezelfde club vormt hier dus een grote uitzondering.

Uiteraard zijn tegenvallende resultaten meestal de reden voor het voortijdig ontslag van de coach, maar hier speelt ook mee dat beleidsbepalers van clubs niet slechter worden van elke verandering in het personeelsbestand bij de club. Nu is dat cultuur en misschien ook wel noodzaak in veel landen in het Midden Oosten: iedereen verdient altijd overal aan. Als ik mijn chauffeur wat Dollars laat wisselen voor lokale Rials dan bedingt hij een betere koers dan de bank zou geven en houdt er zelf ook wat aan over. Degene die een hotel regelt krijgt commissie, een taxi bestel je via een bekende en wie een etentje reserveert eet gratis mee. Met vliegtickets van hetzelfde laken een pak: de werkgever betaalt iets meer en de besteller krijgt dat later privé weer terug. Het is niet anders en zo scharrelt iedereen z'n kostje bij elkaar.

Wanneer er ergens een nieuwe speler wordt aangetrokken ontvangt hij wel zijn totale afgesproken loon, maar moet daarvan weer een gedeelte teruggeven dat, meestal via zijn zaakwaarnemer, weer verdeeld wordt. Nou is dat voor spelers niet zo erg als je tenminste van te voren weet waar je aan toe bent. Voor trainers is dat echter heel wat vervelender, niet om een van te voren afgesproken bedrag af te staan, maar om ontslagen te worden omdat met het aanstellen van een nieuwe man er natuurlijk ook weer nieuwe afspraken gemaakt kunnen worden. Ja, dan is het natuurlijk wel erg aantrekkelijk om per seizoen een stuk of twee, drie trainers te 'gebruiken'.

In de Verenigde Arabische Emiraten schijnt het nog iets erger te zijn en vertrekken de trainers na nog minder wedstrijden. Maar ze doen dat om vervolgens enige weken later weer bij een andere club op te duiken. Daar wordt iedereen dus beter van. Ook de trainers.

Nu zit ik zelf, als assistent-bondscoach, ietsje rustiger bij de bond, maar toch. We hebben nu acht interlands gespeeld en er volgen er deze maand nog vier (IJsland, Jordanië, Macedonië thuis en dan weer Jordanië uit) dus dan zijn het er al twaalf. Eind december spelen we in een toernooi in Qatar tegen Mali, Hongarije en Qatar zelf. Dat zijn dus 15 interlandwedstrijden. Op 5 januari volgt een uitwedstrijd tegen Singapore. Dat is 16. Gelukkig dan twee maanden geen interland. De 17e wedstrijd is voor mij dus nog even weg. Misschien haal ik de zomervakantie...

In Nederland, zowel in het betaalde- als in het amateurvoetbal, begint de paniek bij bestuurders en vaak ook sponsors, zo langzamerhand weer toe te slaan. Niet voldoen aan nogal hoog gespannen verwachtingen is vaak de oorzaak van het ontslag van de trainer. De voortekenen zijn meestal duidelijk herkenbaar: de voorzitter verklaart achter de trainer te staan en van een aanstaand ontslag van de trainer is geen sprake! Dan is het meestal een kwestie van dagen, hooguit een week of een nederlaag en het is gebeurd met de koopman...

Zie de volgende beeldspraak: de trainer staat op een hoge rots aan de rand van een diepe afgrond. Hij kijkt angstig naar beneden, de voorzitter staat inderdaad achter hem. Zo'n 10 meter op veilige afstand dus. Dan spreekt de voorzitter "Het gaat goed, morgen zetten we een grote stap voorwaarts."

Leuk vak hè, trainer. Succes mannen!