Zomaar een dinsdagavond in november. Het is guur, het regent licht. Samen zitten we aan de grote tafel. Dogan, Jan, Gijs en ik leggen een kaartje.

Alle tijd op zo'n avond. Menig boompje klaverjas wordt gelegd. Goed voorbereid van start. Kaartjes netjes geschud. Op volgorde in de hand, strategie bij elk rondje bepaald. Het gaat gelijk op. Geen van allen stijgt er boven uit of loopt weg bij de rest, geen drukte bij de anderen. Lekker doorgaan.

Af en toe wisselen we van teamsamenstelling. Noord tegen west, jong tegen oud, alle varianten komen aan bod. Al gauw wordt de strijd wat feller en af en toe grimmiger maar we houden de kop erbij. Langzaamaan gluren een aantal belangstellenden door de ramen naar binnen, en voor we het door hebben, staan er een paar over onze schouders mee te kijken naar het spelletje. Na elk potje beginnen een paar van die gasten na te kaarten. Je had dit en je had dat. Onverstoorbaar gaan we door. Je moet het maar doen met wat je krijgt toebedeeld. Er zijn zelfs van die mannen die al weten wat je moet doen voordat de kaarten geschud zijn. Dat je een paar kaarten niet krijgt, is niet van hun weet en belang.

Vol vertrouwen spelen wij elk potje uit en proberen daar waar mogelijk een kans te grijpen. Soms wat behoudend, soms vol op de aanval en af en toe loopt het zoals het loopt. Jan had de beste kaarten vonden zijn meekijkers, bij Gijs viel af en toe een kaartje uit zijn hand en haalde zo minder puntjes, Dogan had aardige kaarten maar moest ze af en toe anders leggen en dat doet hij uiteraard niet en bij ondergetekende gooiden een aantal kaarten zichzelf op tafel. En geen meekijker raapte ze op en stopte ze terug.

Menig keer hebben we zo gezeten met elkaar. Af en toe nabomend. Van elkaar wetend wie wat in handen had, wie mocht uitkomen, wat beter had gekund, wat we misten. Met zeven troeven, maar zonder boer, win je bijna nooit een pit…

Nabomen is iets anders dan in de spiegel kijken. In de spiegel kijk je als je wilt weten hoe je eruit ziet. Wat je ziet, bepaal je zelf. Nabomen doe je met gelijkgestemden met alle kennis voorhanden. Dan nog kun je het met de ander niet eens zijn, maar wel met respect voor de gemaakte keuzes.

Alleen maar in die spiegel kijken en goed vinden wat je ziet, daar word je niet anders van of beter.

Velen van ons hebben het wel gezegd. Je moet eens in 'de spiegel' kijken. Uiteindelijk heb je er geen ene zak aan als je niet benoemt wat je ziet, hoe je het ziet, wat het met je doet, wat je wilt veranderen of als je zelfs alles wilt laten zoals het is, dan gebeurt er niets.

Spiegeltje spiegeltje aan de wand. Dat ze dat nog niet hebben uitgevonden. Wellicht komen er dan van mooie woorden ook daadwerkelijk daden. Dogan, Jan, Gijs en ik pakken de kaarten weer ergens anders op. We gaan weer uit van een mooi setje.

Ronald K. belde net. Helaas hebben we geen behoefte aan een vijfde wiel.