De inkt waarmee ik deze keer schrijf had ook zo maar de inkt van een rouwkaart kunnen zijn. Wat een klote weekend! In de regio, waar ik al bijna 35 jaar mijn brood verdien en waar het als het om voetbal gaat, al voor het winnen van de Europa Cup in 1970 mijn favoriete club speelt, was het dit weekeinde wederom kommer en kwel. Feyenoord, Sparta, Excelsior, Barendrecht, ASWH, Xerxes en Heinenoord verloren allemaal. Slechts een paar ploegen, waaronder Capelle, SHO en Strijen hebben de eer hoog gehouden in de regio, waarbij de winst van de Capellenaren wel heel knap te noemen is tegen de blauwe 'kangt' van de Westmaat.

Tel daarbij op dat ik zondagmorgenvroeg een unieke kans op een lagere handicap bij het edele golfspel heb laten liggen en het is verklaard waarom de inkt dit keer diep zwart is.

De reden dat ik die kans op een handicap van ergens in de buurt van 7 heb laten liggen is dat ik weer in een oude fout ben vervallen. Ik had weer eens slecht geslapen na een verliespartij van mijn club Heinenoord. Ondanks een heerlijk avondje met het gezin op de bank, 'The Voice' en een filmpje op TV, was ik niet in staat geweest om het van me af te zetten. Ik heb de hele nacht liggen woelen en steeds dacht ik aan die onnodige nederlaag en de kans die we verspeeld hadden.

En mijn golfmaten, die het niet kunnen hebben dat ik steeds van ze win, maakten daar de ochtend erop dankbaar gebruik van. Ze zagen mijn mondhoeken al naar beneden hangen bij het uitladen van mijn golftas en wisten al hoe laat het was. Ik zag aan hun gezichten dat ze de uitslag al wisten, maar doordat ze niets zeiden vermoedde ik dat hun plannen al waren gesmeed. Ik ken ze door en door. In onze wekelijkse onderlinge strijd is namelijk alles geoorloofd. Geen sprake van etiquette. Ze waren dan wel stil wanneer mijn club de bal raakte, maar net daarvoor, op het moment dat ik de swing naar achter maakte, vroegen ze iedere keer weer op een andere geniepige manier naar de reden waarom ik Heinenoord voor deze wedstrijd niet op de rit had gekregen.

Het was jaren geleden dat ik daar last van heb gehad. Ik ben normaal tijdens dit spelletje namelijk maar moeilijk uit mijn concentratie te halen. Echter het constante herhalen van de opmerking dat het toch wel jammer was dat Heinenoord onder mijn leiding een hoge klassering heeft laten liggen, telkens net voor een belangrijke slag, heeft zondag zijn uitwerking niet gemist. In plaats van op souplesse sloeg ik, weer denkend aan de verliespartij zaterdagmiddag in en tegen Nootdorp, de bal met een brok nijd en agressie weg. Veel te geforceerd. En het is dan net als bij voetbal wanneer je vanaf de rand zestien op doel schiet. Een krampachtig schot, met een verwrongen houding kan dan wel hard zijn en zelfs doeltreffen, maar getalsmatig zal een schot op souplesse, met een goede lichaamshouding, veel harder gaan en uiteindelijk veel meer resultaat opleveren.

Vroeger kon ik helemaal niet tegen mijn verlies. Ik kon er zelfs uitermate onredelijk van worden. Tegen het gemene af. Zeker als speler. Ik had een scherpe tong. Veel oud (mede) spelers zullen zich dat nog wel herinneren. De schuld lag ook meestal niet bij mij, maar bij anderen. Die hadden het meestal gedaan. Er zal er hier en daar nog wel een tussen zitten die me dat nooit meer vergeven heeft, maar over het algemeen geloof ik wel dat ik het met de meesten heb goed gemaakt. Ik heb in de loop der jaren wel bijgeleerd en kan verlies een plekje geven. Maar soms, heel soms en dat was afgelopen zaterdag het geval, waarbij ik tegenstander Nootdorp op geen enkele wijze te kort wil doen, had ik het weer. Ik heb mijn tong af moeten bijten om niet te scherp te worden. Het onnodige verlies, veroorzaakt door de bekende details, baren mij zorgen. Was is dat toch dat er steeds dezelfde fouten gemaakt worden? Kwaliteit? Pech? Onwil is het zeker niet, want ze werken zich een slag in de rondte. Weliswaar niet altijd even slim, maar inzet is nooit het probleem. Is het dan slimmigheid, gogme, routine? Wat is dat dan en hoe train je dat? Moet je er veel over praten, kun je routine of gogme leren of is dat aangeboren?

Ik weet wel dat daarom het trainersvak voor mij nog steeds ongelofelijk uitdagend is. Met elkaar op zoek naar de rek in een groep, met elkaar aan de slag om je iedere keer weer te willen verbeteren. Het kwartje gaat een keer vallen. Dat kan niet anders.

Maar slecht slapen vanwege verlies wil ik niet meer. Al was het alleen maar omdat ik me, tot zolang de rek er in zit, wil verbeteren in de sport waarvan ze zeggen dat hoe de kleiner de bal, hoe groter de kwal is!!

En met Feyenoord, mijn favoriete club, die er nu voor zorgt dat ik beter leer om te gaan met verlies, daar komt het ook goed mee. Echt wel!!!