Het lijkt erop dat er komend weekend wel eens gespeeld zou kunnen worden; de vorst is vertrokken en alleen regen kan spelbreker zijn. Dat zou dan voor het eerst zijn na het laatste weekend van november. De maand december stond vooral bol van de afgelastingen terwijl de trainingen 'gewoon' doorgingen. Immers, er zou zomaar gespeeld kunnen worden. Heel vervelend om op die manier zinvolle invulling te geven aan een training, meer bezigheidstherapie eigenlijk.

Al ver van tevoren had onze teammanager een mooi schaduwprogramma voor de winterperiode klaar liggen, met als voorbereiding op de tweede competitiehelft slechts twee oefenwedstrijdjes. Je bent dan uiteraard benieuwd hoe de draad weer opgepakt wordt, de laatste twee wedstrijden tegen Kloetinge en Argon (beker) leverden winst op en geen tegengoals. Nou, cijfers liegen niet en hoewel enigszins geflatteerd wist WHC ons naar een stevige nederlaag te spelen. Het lijkt me dat, hoewel ik ook aan verlies in oefenpartijen een broertje dood heb, je nog wat beter je voordeel kunt halen uit een forse draai om de oren dan een klein nederlaagje. Vaak wordt dan wel iets recht gepraat wat gewoon krom is. Nee, dat we er weer klaar voor zijn kan ik niet direct zeggen; wel dat er links en rechts wat meer duidelijkheid is over wie iets kan betekenen in de korte toekomst. Het is/was echter ook oefenvoetbal en zo moet je zo'n wedstrijd dan ook benaderen. Concurrentiebesef bij de groep creëren en al vast een voorschotje nemen op wat misschien later in de competitie gaat spelen. Dan doel ik op opvang blessures en schorsingen uiteraard. Afgaande op deze ene wedstrijd is WHC eerder klaar voor competitie hervatting dan wij. Dikke punt. Mijn hartelijke dank en vanzelf hoop ik dat ook WHC de competitie winnend hervat.

Is de accu opgeladen? Wij hebben gekozen voor de laatste training op 13 december; ook toen was het door sneeuwval echter al behelpen. 3 januari zijn we de boel weer gaan opstarten en is in ieder geval de groep weer wat completer; enkele lange blessures zijn weer aangesloten en kunnen proberen via het tweede elftal de stap naar het eerste te maken. Heel plezierig om eindelijk weer eens een grotere groep op het veld te hebben. Als ik voor mezelf spreek is de accu met gezonde lucht geïnjecteerd hoog in de Franse Alpen, tussendoor menig flesje rode wijn en af en toe een biertje. Enkele 'bloedstollende' afdalingen achter de rug waar telkens mijn zoontje debet aan was. Waar hij in het begin van de week nog lekker achter ons bleef ging hij de tweede helft als de brandweer. Met een helmpje op hoorde hij ook nog eens niets zodat menig keer ik mijn uiterste best moest doen hem nog enigszins in het vizier te houden. Dat alles zonder breuken besloten werd is een klein wondertje.

De rest van de vakantietijd (ik ben docent lichamelijke opvoeding) waren kleine klusjes in en om het huis aan de beurt, met als absoluut hoogtepunt toch wel weer het tweejaarlijkse hartenjaagavondje met de heren Pel, Hopman en Warmerdam. Ex-voetballers en die zijn allemaal wel opgegroeid met een spelletjesmentaliteit. Wat hapjes, een stevig drankje, veel ouwehoeren en uiteraard, we spelen om geld! Geen schokkende bedragen, maar er moet gewoon wat tussen staan. Pel en Hopman heb ik eerder al genoeg beschreven, fijne vrienden waar je probleemloos een nacht mee door kunt brengen, slechts de buurt loopt wat te klagen na zo'n avondje. Warmerdam is een ander verhaal: Amsterdammer in hart en nieren, gezegend met prachtige humor en de grote man achter de successen van Remy Bonjasky (bekende K1-fighter red.). Zowel Pel als Warmerdam zijn bange hartenjagers, kleine puntjes duiken om even later de volle mep op het bord te krijgen. En dan maar klagen hè. Overigens wist Pel met zijn speltactiek wel als grote winnaar de avond te besluiten. Voorlopig ook de laatste keer als het aan mij ligt trouwens.