Column

"Kiki Boys"

Mijn laatste column is alweer een behoorlijke tijd geleden; daar werd ik afgelopen week nog maar eens aan herinnerd door Lianne Bol, onvolprezen secretaresse of in een verder verleden secretaris van respectievelijk VOZ en IJsselmeervogels. Of dat nog even lukte voor de vakantie was vervolgens de vraag. Nou is er wel het een en ander gebeurd de laatste maanden dus de pen gepakt en er maar even voor gaan zitten.

 

Te beginnen natuurlijk met het vertrek bij Huizen; toch nog wel onverwacht en eigenlijk ook weer niet, een beetje wisselende emotie daarin. Jammer dat het zo gelopen is, ik had het graag anders gezien en beide (zowel club als trainer) betreuren het uiteindelijke besluit om de wegen te laten scheiden. Mooi geschreven he? Toch klopt dit zeker gevoelsmatig want er was zeker sprake van een warme relatie. Verwachtingen en (on)mogelijkheden op voetbalvlak liepen echter niet parallel en dan kun je elkaar beter de hand geven. Tot zover dan maar.

 

Waar de ene deur zich sluit opent echter wel weer een andere deur; eindelijk de kans om mijn zoon wat nauwgezetter te volgen in zijn volleybalspel, iets wat hem steeds beter afgaat en mij ook wel een beetje trots maakt als ik zijn ontwikkeling zo bekijk. Trainingen bekijken en zaterdags regelmatig op de tribune; dat leek mijn voorlopige toekomstplaatje, totdat… er ene Hans van der Plas in mijn mobielscherm vermeld stond.

Eerlijk gezegd stonden er wel meer meldingen van gemiste oproepen. Dat heb je wel vaker als je je telefoon thuislaat en lekker aan het varen bent. Even een barbecue organiseren voor een grotere groep nam nogal wat tijd in beslag en dus ook de tweede oproep van Hans gemist. Kon moeilijk toeval zijn want twee keer een verkeerd nr. intoetsen mwah. Later op de avond VOZ gekeken naar de laatste speelronde uitslagen en ja, daar was de aap al: trainer Aandewiel opgestapt, Quick Boys verloren, bestuur weg dus daar kon wel eens de link zijn.

Dat bleek toen een dag later Hans weer belde en naar mijn plannen voor komend seizoen vroeg; concreet of Quick Boys een optie zou kunnen zijn en we om de tafel zouden kunnen.

Nou ben ik redelijk flexibel maar dit scenario had ik niet direct verwacht en zeker niet op dit moment. Vereiste even thuis overleg en bijstellen van plannen richting volleybalgebeuren van mijn zoon.

Gesprek met Gert en Hans gehad, paar dagen nagedacht, tweede gesprek knoop doorgehakt en poef; er weer middenin.

 

Al vaker heb ik contact gehad met Quick Boys, eigenlijk dateert mijn eerste directe ervaring met hen van seizoen '95-'96 toen wij met IJsselmeervogels in de hoofdklasse B ingedeeld werden. Bij het bekend worden van die indeling staat mij de reactie van Drikus nog scherp voor de geest. "Kiki Boys" zoals hij dat zo mooi kon zeggen in dat bijna onbegrijpelijke taaltje van hem. Drikus was de materiaalman van de Vogels en gekoesterd door ons allen. Kleurrijk; ik heb dacht ik in een vroegere column al eens zijn specifieke kwaliteiten benoemd, daar ergens in een bepaald straatje in Alkmaar…

 

Uiteraard een kraker, want beide clubs hebben een enorme historie in het voetballand van de amateurs en kennen een enorm fanatieke achterban. Beiden werden overigens geen kampioen dat seizoen.

Jaren verstreken en meerdere ontmoetingen met Quick Boys volgden; naast IJsselmeervogels ook met Spakenburg en Ter Leede.

Hoewel het trainerschap daar mij een prachtige uitdaging leek kwam het er toch niet van, GVVV gooide roet in het eten. In Veenendaal had ik een heerlijke ploeg staan met dito begeleiding en, niet onbelangrijk, een stapje hoger spelend. Tot twee keer toe was de kans er maar kwam het er niet van.

Nu dan wel en daar ben ik erg blij mee. Natuurlijk een pittige klus en er zal ook heel wat moeten gebeuren maar we staan te trappelen met z'n allen.

Immers, nieuw bestuur, nieuwe TC, nieuwe staf op enkelen na, veel nieuwe spelers waardoor er ook weer nieuwe kansen ontstaan.

We gaan aan de bak. Samen het seizoen in, ik kan bijna niet wachten!  

 

Fijne vakantie!

 

Erik Assink