Eindelijk  eens een wedstrijd in de topklasse van het zaterdagvoetbal kunnen bezoeken. Ik kreeg een dubbele uitnodiging en dan kan je natuurlijk niet meer wegblijven. Trouwens spijt van het gaan naar de wedstrijd FC Lisse tegen Sparta Nijkerk heb ik helemaal niet, want hoewel het misschien voetbaltechnisch niet allemaal even hoogstaand was, amusant was het zeker wel. In ieder geval voor de neutrale toeschouwer zoals ik. Sparta Nijkerk startte sterker en was de bovenliggende partij, maar FC Lisse scoorde uit een counter. Sparta Nijkerk was aangeslagen en heel snel stond het 3-0. Veel te veel van het goede voor FC Lisse maar zo gaat het soms. Uiteindelijk kwamen de gasten uit Nijkerk nog terug tot 3-2 maar daar bleef het bij en punten bleven in Lisse waar een gelijkspel beter op zijn plaats zou zijn geweest.

De eerste uitnodiging om deze wedstrijd te komen bekijken kreeg ik van David Nascimento die ik een week eerder trof bij een thuiswedstrijd van FC Utrecht tegen Roda JC. Heel fijn vond ik het om David weer eens te spreken, want we zijn natuurlijk heel onprettig uit elkaar gegaan destijds bij FC Utrecht. Hoewel ik David zelf heb aangenomen als trainer coach van Jong FC Utrecht, was ik ook mede verantwoordelijk voor zijn vertrek bij FC Utrecht. Dat ging toen in de geruchtmakende affaire met vier trainers tegelijk. Een onverkwikkelijke zaak waar ik niet graag aan terug denk. Des te leuker is het als zo iemand als David Nascimento je dan vraagt om naar zijn club te komen kijken. David was en is trouwens een uitstekende trainer. Een beetje te agressief toen hij pas begon. Hij leek wel een pitbull. Zeer vasthoudend en overal bovenop zittend. Nu heeft ie geleerd nog wel te grommen maar niet meer zo snel  te bijten. Na de wedstrijd tegen Lisse vertelde hij dat hij er echt aan gewerkt had om om te gaan met zijn fanatieke gedrevenheid en dat is een goede zaak. Als iemand Sparta Nijkerk in de topklasse kan houden is hij het wel. Ik denk dat hij ook wel weer een goede club vindt voor het volgende seizoen, dat verdient ie zeker.

De tweede uitnodiging kwam van Han de Haan, de elftalleider (sorry, tegenwoordig heet dat teammanager) van FC Lisse. Als David Nascimento de pitbull is, dan is Han de Haan een labrador. Zijn taak is het om het iedereen naar de zin te maken. Dat doet hij vrijdags bij de thuiswedstrijden van Telstar als hij het arbitrale kwartet, het bestuur van de tegenpartij en nog wat gasten ontvangt en verder veelal bij FC Lisse. Han was vroeger jarenlang elftalleider bij Telstar en ook nog een jaartje bij HFC Haarlem. Han wil alles regelen en is de vriendelijkheid zelve. Als hij een echte labrador geweest zou zijn zou die de hele dag kwispelen en iedereen met een schuine kop vertederend aankijken. Zelfs als er midden in de nacht inbrekers zouden komen zou Han de labrador ze staartzwaaiend opwachten: gezellig visite! Kom binnen, dan zal ik jullie wel even rondleiden. Han als elftalleider was in ieder geval zeer populair bij zijn spelers, ik denk zomaar dat dat bij Lisse nu weer het geval is.

Zelf begin ik zo mijn draai in Nederland weer aardig te vinden. Na twee jaar veelal in Iran te hebben gezeten waardeer je het Hollandse leventje des te meer. Als je hier woont vind je dingen als in de kantine of in de businessclub na de wedstrijd een biertje, of in mijn geval een wit wijntje, drinken en wat na te kletsen over gemiste kansen en zo, heel normaal. Pas als dat niet meer mogelijk is besef je hoe leuk dat af en toe kan zijn. Of ik in de toekomst nog weer werkzaam zal zijn in het voetbal weet ik overigens niet, dat moeten we maar afwachten. Of wat ook leuk is: misschien neem ik wel een hond, maar dan moet ik kiezen tussen een pitbull en een labrador. Dat wordt nog lastig.