Deze fase van het seizoen kenmerkt zich, naast de cruciale beslissingswedstrijden om promotie dan wel degradatie op allerlei niveaus en allerlei overschrijvingsperikelen, toch ook wel een beetje als een periode waarin spelers besluiten afscheid te nemen van voetbal op niveau, welk niveau dat dan ook maar mag zijn.

Zo heeft u vorige week uitgebreid kunnen lezen welk een fenomeen Giovanni Francken is geweest, in het topzaterdagvoetbal in het bijzonder. Als trainer van de tegenstander heb ik me ook regelmatig verlekkerd aan zijn prachtige bevliegingen en heerlijke traptechniek; de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik als oud-speler hem ook regelmatig graag eens een keekie had willen geven. Heel terecht merkt Pim op dat Gio binnen en Gio buiten de lijnen een wereld van verschil was. Kleurrijk en klasserijk!

Wat dichter bij de deur is het meer geruisloze afscheid van Seger Oudshoorn. Mijn eerste seizoen bij Spakenburg was ook zijn eerste seizoen. Vanaf dat moment tot nu (vijf jaar dus) heb ik de beschikking gehad over een absolute sportman met een winnaarsmentaliteit die als geen ander het moment van doorschuiven beheerste om zo wat meer druk naar voren te zetten of de man meer op het middenveld creëren. Regelmatig fysiek ongemak en later ook het drukkere privéleven trokken toch wel een zware wissel op het hele gebeuren. Alles goed willen doen is op een gegeven moment dan haast niet mogelijk, zeker als je ook nog eens een voorbeeldrol wilt vervullen. Immers, tot twee keer toe 'met de trainer mee' legt onbewust misschien extra lading op de relatie trainer-speler. Tussen ons heeft dat bij mijn weten nooit gespeeld, we zijn beiden reëel, integer en sportman genoeg om te beseffen dat 'niet goed genoeg' niet spelen betekent. Hopelijk heeft zijn laatste jaartje GVVV echter toch richting de blijvende spelers nog wel wat nuttigs betekend. Dan doel ik vooral op zo professioneel mogelijk omgaan met het kunnen leveren van een goede wedstrijdprestatie: jezelf goed verzorgen, serieus trainen, fanatiek en vol beleving spelen en kritisch zijn en blijven, op jezelf en het team. Ongetwijfeld had een fittere Seger nog wel wat meer kunnen laten zien dit laatste jaar, maar uiteindelijk heeft hij afscheid kunnen nemen op een mooie manier: kampioen!

En ja, ik ontkom er niet aan, nog een afscheid van iemand waar ik ook een aantal jaren mee heb mogen werken maar dan wel een heel bijzonder afscheid. Op 1 juni 2011 nam na een 18-jarige onafgebroken periode eerste elftal op hoog niveau afscheid van het eerste elftal van Sparta Nijkerk: Sven Onland! Inmiddels heb ik in de loop der jaren heel wat keepers meegemaakt, de meeste zeer gedreven maar enkelen onder hen waren overtreffende trap. Zo in ieder geval ook Sven. Geen spectaculaire keeper, niet makkelijk meevoetballen, geen bijzondere trap, ondanks zijn lengte niet een absolute heerser in de 5 laat staan de 16 meter. Juist omdat hij toch een aantal kwaliteiten miste compenseerde hij dat met een fanatieke instelling, telkens weer volle bak trainen en heel slecht tegen verlies kunnen. Gaan en nog eens gaan. Zelden een training missen en dat tot op de dag van vandaag. Ja, en uiteraard pakte hij zo links en rechts ook nog wel eens een balletje. De eerste keeper die mij erop attent maakte dat er toch echt maar tien namen op het bord stonden: "Doe ik niet mee?" Een eerlijke recht voor zijn raap kerel die veel voor zijn sport over had en die iedere trainer volgens mij wel in zijn ploeg zou willen hebben.

Sparta Nijkerk-doelman Sven Onland neemt afscheid van de actieve voetbalsport.

Foto: Lodi Schoon

Hoe vaak kom je nog tegen dat een speler zo trouw is/blijft aan zijn club? Ook voor Sven is er in deze periode voldoende belangstelling geweest van andere topamateurclubs maar eigenlijk was er voor hem maar één liefde. Ook betrokken bij het wel en wee op allerlei gebied; verantwoordelijkheid in spelersraad, aanvoerderschap, prijsjes uitreiken bij jeugdactiviteiten, gezicht laten zien bij lagere seniorenwedstrijden waar vroegere maatjes acteerden etcetera.

Logisch dat een dergelijk afscheid de gelegenheid bij uitstek is om als club iets speciaals daar van te maken. Nou, speciaal werd het (en laat)! Jarenlang elftalleider van het eerste team Jan van den Hoff, nu voorzitter supportersvereniging, kun je wel opzadelen met zo'n 'klusje'. Werkelijk tot in de puntjes geregeld. Daar is hij dan ook maanden mee bezig geweest. Als dat geen liefde is weet ik het niet meer. De vele oud-spelers en oud-trainers die hij benaderd heeft dit afscheid bij te wonen en mede kleur te geven kwamen massaal opdraven, waarbij door Jan de keus gemaakt moest worden wie er actief op het veld nog even zijn kunsten mocht vertonen in een heuse afscheidswedstrijd. Henk van der Pol en ondergetekende waren de uitverkoren trainers met als doorslaggevende motivatie dat dit de trainers waren die Sparta met Sven een kampioenschap opleverden. Een juiste motivatie in mijn ogen.

Een wedstrijdje met een aantal opmerkelijke gebeurtenissen. Zo speelde elke speler in een shirt met beeltenis van Sven op de voorkant en kreeg Sven vlak voor de aftrap te horen dat zijn keeperstenue even omgeruild moest worden voor een goudkleurig tenue, waarbij oud-ploeggenoot en schoenmaker van beroep Gerben van der Glind een paar passende goudkleurige schoenen leverde. Een echte wedstrijdopening met dit keer twee wel heel bijzondere pupillen van de week, samen plusminus 160 jaar oud, en net als Sven absolute clubmensen pur sang: Klaas Bast en Jan van de Ridder. Zoals het een wedstrijd tussen echte sportmannen betaamd wilde geen van beide teams verliezen en waren de goals duur. Uiteindelijke uitslag van 4-0 waarbij Sven drie keer moest vissen, ondanks een aantal fabuleuze reddingen, in het voordeel van ondergetekende betekende dat collega Van der Pol de rest van de avond iets stiller was.

Na het laatste fluitsignaal begon het echter pas goed. Sven, in een ouderwetse Romeinse strijdkar achter rassupporter Jan de Greef met motor voortgetrokken rondom het hoofdveld van de Ebbenhorst, waarbij om de tien meter jeugdspelers van Sparta oranje confetti afschoten, kon al zwaaiend trots afscheid nemen van de vele honderden supporters die hem uit kwamen zwaaien. De supportersvereniging die Sven als blijk van waardering voor alles wat hij voor de club betekende een speciale jeugdtribune naar hem vernoemde. Vervolgens een feestavond waar de burgemeester van de stad Nijkerk Sven voor de bijzondere verdienste die hij heeft gehad voor Sparta Nijkerk een heuse stadspenning aanbood, toch wel heel uniek, de 'melkboer' die uiterst kleurrijk op het veld verschenen was, maar ook verbaal aardig uit de voeten kan, had nog wat mooie woorden over voor zijn oud-collega en uiteraard sportvriend Sven. Theo de Graaf die als afscheidscadeautje voor alle genodigden een blikken trommel met jodenkoeken gevuld en beeltenis van Sven aan de buitenkant erop, het kon niet op. Zijn keeperhandschoenensponsor die levenslange sponsoring toezegde. Dat de hele avond voorzien werd van gratis eten en drinken, ook weer aangeboden!

Ik kan me goed voorstellen dat u denkt: Is dit allemaal niet een beetje te? Ik denk dat Sven dat ook best meerdere keren door zijn hoofd is gegaan en dat, eenmaal thuis, het volle besef nog steeds moest neerdalen. Maar toch, hoewel ik dit alles niet hoef te rechtvaardigen, denk ik dat hier een steeds zeldzamer iets gevierd is, alleen mogelijk voor een liefde die van twee kanten door de jaren heen altijd 100% beleefd is en waar een regisseur als Jan van den Hoff de kroon op gezet heeft. Bij Sparta weten ze zo’n feestje dan ook nog eens op de goede manier te vieren. Complimenten aan allen die hier aan mee gewerkt hebben en Pel, bedankt dat je weer eens niet naar huis wilde waardoor het wel heel erg laat werd.

Wat een verhaal zo maar weer, misschien niet voor een ieder heel bekend maar je zult maar op een dergelijke manier afscheid mogen nemen. Hoewel, de sportman Sven kennende had hij misschien wel willen ruilen met Seger.

PS: mijn gezin is weer compleet, Joep is de naam en het ras is ... boxer. Het is maar dat u het weet.