In goed overleg, onderlinge samenspraak, in belang van, gelet op, complex van factoren, optelsom en naar nog veel meer van dat soort clichés wordt naarstig gezocht en komen naar buiten wanneer een contract tussen trainer en club tussentijds wordt beëindigd. Vaak moet dat omdat je nog van alles met elkaar moet (af) regelen en je jezelf niet in een onderliggende positie wilt manoeuvreren. Meestal ligt het allemaal anders en kunnen al die termen je 'je reet roesten'. En ik wil eerlijk zijn, ook in mijn geval kort na mijn breuk met Sparta Nijkerk, wilde ik van de daken schreeuwen wat er (in mijn ogen) werkelijk aan de hand was. Maar je houdt je in. Geen vuile was op straat. Die hou je binnen. Voor jezelf en voor de betrokkenen aan de andere kant van de streep. Zij weten echt wel in welke positie zij zichzelf en anderen hebben gemanoeuvreerd. Je moet je echter rustig houden. Wanneer je geschoren wordt moet je stilzitten. Je probeert rationeel te blijven en voor een deel de eer aan jezelf te houden, want als je niet uitkijkt word je er ook nog behoorlijk agressief van en kun je gek worden van boosheid en de gepaard gaande onmacht.  Ik heb op mijn rug gelukkig plek zat om 'het' er van af te laten glijden en door te gaan met ademhalen.

Geen lang huwelijk dus tussen Philip den Haan en Sparta Nijkerk. Voor een gedeelte ging even de vergelijking met Feyenoord op. Spelersgroep die bepaalt wat er in de club gebeurt. Beleidsbepalers gaan er in mee. Kunnen niet anders vanwege de macht van het getal, maar niet vanwege echte onderbouwing. Alles wat in die afgelopen tijd met elkaar besproken is om vat te krijgen op betere resultaten, blessures, onderlinge verdeeldheid, etc. is ondanks de erkenning van de betrokken partijen van tafel geveegd. Niet belangrijk meer. Uit. Afgelopen. Ik zie ons nog zitten op die bewuste maandagavond. Technische staf, technische commissie en delegatie bestuur. Meer dan twee uur hebben volwassen mannen moeten wachten op jongens die vrijwel nog niets in de maatschappij hebben betekend, een beetje kunnen voetballen, om vervolgens club, trainers en anderen in diskrediet te brengen. In het belang van de club is het dan. Mijn toges. Allemaal gelul, de belangen van anderen zijn groter dan die van de club en die winnen het van de langere termijn. De beslissing valt dan en dan moet je je inhouden. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat deze spelersgroep gelukkig de handschoen heeft opgepakt en nu zorgen voor de broodnodige punten. Dat betekent 'lucht' en weer mondhoeken die omhoog staan. Ik gun het de club, want de potentie om de topklasse te halen is aanwezig.

Maar de streep voor mij staat eronder. Boek is dicht. Ik heb nu een soort van gedwongen rust. Al is die betrekkelijk. Ik mag nu mijn pijlen richten op weer een mooie uitdaging. Een toekomst bij Heerjansdam. Geen onbekende club voor mij en ik ben geen onbekende voor deze mooie club uit het zaterdagvoetbal. Terwijl de club van de meest bekende voorzitter van het amateurvoetbal vecht voor lijfsbehoud, afgelopen zaterdag overigens een prachtige zege behaalde tegen RVVH, mag ik me nu oriënteren op het nieuwe, weer uitdagende, seizoen. Heerjansdam geeft zeker niet op en hoopt dat de geest van Houdini nog aan te spreken is. Gezien de strijdlust en ook de kwaliteit van de wedstrijd tegen RVVH is het zomaar mogelijk.

Rest mij nog, voordat ik u allen nog heel veel succes wens voor de rest van dit seizoen, om u kond te doen van het feit dat ik vanaf deze plaats de VVON (in dit geval afdeling Zuid I) bedank voor de in ieder geval voor mij boeiende bijeenkomst van 18 januari jl. bij de Baronie. Natuurlijk, de drie licentiepunten waren welkom, maar de avond was zeer leerzaam. Gastspreker was Marcel Lucassen. Werkzaam voor o.a. de DFB, werkt en werkte hij met grote namen in de Bundesliga. Het thema 'Verbeteren van het individu, binnen teamtraining' was een van begin tot eind boeiend geheel. Zo hebben we er wat aan. Complimenten aan de VVON dus. Ik begreep van dit voortvarend denkend bestuur van deze afdeling dat we het als collega trainers in de toekomst ook gaan hebben over de situaties als hierboven omschreven. Ik weet dan al een naam voor het thema van die avond. Trainers, technische commissies en voor een gedeelte ook een bestuur; 'De zetschippers van het opportunisme'.

Maak er met zijn allen alsjeblieft nog even een mooi seizoen van. Ik struin nu de regio en (soms nog iets verder) af als (noodgedwongen) supporter. Namens mijn collega supporters vraag ik om een spannend slot met mooi voetbal en veel doelpunten. Dat is toch niet teveel gevraagd?