Zo, het zit er weer op. Weer een seizoen de boeken in. Je knippert met je ogen en het is voorbij. Wat gaat de tijd snel als je het naar je zin hebt...

Een opmerkelijk seizoen waarin ik door een gedwongen inactief half jaar veel om me heen heb kunnen kijken en bij een aantal clubs een mooie trend denk te hebben waargenomen. Het gaat hier om iets anders doen dan gewend, lef tonen om zaken aan te passen, nieuw beleid maken en onvoorwaardelijke steun geven aan elkaar wanneer begonnen is met het inslaan van die nieuwe weg. Voorbeelden te over in het afgelopen seizoen.

Vreugde, verdriet en emoties losten elkaar, zoals gebruikelijk in de laatste fase van de competitie, in ras tempo af. Ik beperk me maar tot het positieve gedeelte, want we zitten nu met het Nederlands elftal toch al in een negatieve spiraal. Ik waag me nu enkele uren voor de wedstrijd tegen Portugal niet (meer) aan beschouwingen. Laat ze het gewoon maar eens een keer doen op het veld, alhoewel ik denk dat onze verdediging niet het niveau heeft dat nodig is om bij de top van Europa te horen.

Het voetbaljaar 2011-2012 betekende voor menige club (in ons amateurvoetbal) een onuitwisbaar moment in de clubhistorie. Neem SteDoCo uit Hoornaar. Tot voor een paar jaar alleen via de damesafdeling goed bekend. Nu uitgebouwd tot een mooie vereniging, grote en stabiele sponsorgroep en naar het zich laat aanzien een onderbouwde visie om stappen hoger te komen. Ze gaan nu de hoofdklasse in. Een prestatie van formaat. Zonder andere kampioenen en of promovendi te kort te doen geldt dat ook voor Heinenoord. Ook gepromoveerd naar de hoofdklasse. Een paar jaar geleden was het recreatieve gehalte veel hoger dan het prestatieve gedeelte. Veel vrienden die het heel gezellig met elkaar hadden en ieder jaar de promotie net misten. De ommekeer kwam drie jaar geleden. Beleid werd aangepast en de verhouding recreatie en prestatie werd in het voordeel van het laatste omgedraaid. Via de achterdeur van de nacompetitie gewoon naar de hoofdklasse. Een super prestatie. VVA '71 is ook zo'n club. Absoluut vergelijkbaar met beide vorige clubs. Goed om te zien dat er dus nieuw en vers bloed binnen de hoofdklasse komt. Ook in lagere klassen zie ik in mijn omgeving deze beweging. Gewoon wat anders doen. Ik werd laatst geïnspireerd door een filmpje van een Amerikaanse luchtvaart maatschappij. Dat ging over een andere aanpak bij de instapprocedure van een vlucht. Zoek maar naar de 'rappende steward' op you tube en je zult waarschijnlijk begrijpen wat ik bedoel.

Er uitspringend, gelet op een nieuwe koers inzetten en daar succes mee bereiken, is mijn club Kozakken Boys. Weliswaar ook via de achterdeur de zeer gewenste topklasse binnengekomen, maar wie maalt daarom. De manier waarop de Boys in dit seizoen hebben geacteerd verdient een dikke pluim. Ook hier een nieuwe koers. Er werd door belangrijke mensen binnen en buiten de club te lang vastgehouden aan hoe het al jaren was. Steeds dezelfde mensen die het technisch beleid bepaalden. Te weinig inhoud, te weinig kennis(sen) om de zo graag gewilde stap naar de top te zetten. Wel hard werken, maar teveel onrust. Nu, met de komst van oud-maatje Cees Spaan, in de rol van technisch manager, was er rust voor de trainer Michel Langerak. Die werd uit de wind gehouden en hoefde zich niet meer om van alles druk te maken. Goede spelers werden aangetrokken. Supporters/sponsors etc. kregen een 'loket' bij Cees en konden daar hun 'vragen' kwijt. De broodnodige rust kwam in de ploeg. Ze wonnen de Districtsbeker en pakten de laatste strohalm naar de nacompetitie. Op doelsaldo verder na de eerste rondes en dan Harkema en Ter Leede verpletterend. Dik verdiend dus en geweldig dat eindelijk een keer het inzicht kwam dat het anders moest. Penningmeesters lopen nu al de polonaise, wetend dat de Boys er met een grote schare supporters aankomen. Altijd lekker voor de knaken.

Het zit er op. Dit seizoen. Een prachtig seizoen. Het zit er ook op voor een fantastische speler, maar ook een goed mens. Paulo Meindershagen kreeg afgelopen vrijdag van scheidsrechter en oud-teammanager van IJsselmeervogels Ferry Tóth voor het laatst de rode kaart. De schoenen kunnen aan de wilgen. Een mooie carrière zit erop. Ik mocht erbij zijn. Als trainer van zijn vriendenclub. Rooien, Blauwen, Geel-Zwarten, alle kleuren waren er. De meesten natuurlijk wel van de periode bij de Vogels. Wat een vriendenclub was dat toen! Wat een heerlijke avond vol anekdotes en vol plezier. Want dat hadden we. Plezier. Dat was toen de basis voor ons succes. Er had destijds misschien nog wel meer ingezeten, maar dat werd gelukkig voor de club later ruimschoots goedgemaakt. Ik kan nu zeggen: ik was erbij. Bij het afscheid van Paulo. Het was een heel mooie en onvergetelijke avond. Met deze jongens hebben we de mooiste elftalfoto ooit gemaakt. Lang geheim gehouden, maar nu openbaar. Het is toch verjaard!!

We gaan nu op vakantie. De een wat korter dan de ander. Maar rust hebben we even nodig. De batterij moet opgeladen worden om er volgend seizoen weer vol in te gaan. Ik ga aan de bak bij Heerjansdam. De club van voorzitter Janus van Peenen. Alles wat ze van hem zeggen is waar. Ik maak het nu in positieve zin al mee. Tot op het bot begaan met zijn club. Van zijn hart geen moordkuil makend en jawel, met mij steeds overleggend wat er komend seizoen gaat gebeuren. Ik kan niet anders zeggen dat het tot nu toe een goed gevoel heeft gegeven. Ook bij Heerjansdam zijn de eerste tekenen te zien van 'iets' anders.

Allemaal uitkijken tijdens de reis en gezond en fris aanwezig in het nieuwe seizoen.