Zondermeer een heikel onderwerp vormt wekelijks het arbitrale trio.

Hoewel enige weken geleden al eens benoemd door collega Harry, had ik mij een tijdje geleden al voorgenomen toch eens een column hieraan te wijden:

Een scheidsrechter en zijn assistent-scheidsrechters.

Op het hoogste amateurniveau zijn de assistenten neutraal, d.w.z. dat zij niet tot één van beide teams behoren. Vaak zijn ze tijdens en na afloop van een wedstrijd de gebeten hond. Meestal bij één van de ploegen, maar soms ook bij beide teams.

In het laatste geval lijkt het mij duidelijk dat er links en rechts nogal wat fout gegaan is.

Natuurlijk zijn er ook genoeg wedstrijden waar na afloop met een welgemeend "bedankt voor de leiding" door beide teams afscheid genomen wordt van het arbitrale trio.

Natuurlijk is het ook volkomen terecht dat de KNVB zich keihard achter de door hen aangestelde arbiters schaart.

Arbiters, volgestopt met opdrachten en regelinterpretaties, die ook nog eens regelmatig secuur beoordeeld worden zijn natuurlijk per saldo vooral ook mensen. En mensen, vooral die die werken, maken fouten.

Is niet erg, zolang je uiteindelijk ook de kwaliteit hebt om toe te geven dat je er naast zat.

Prachtig voorbeeld in deze is onlangs Jan Wegereef bij AZ - Ajax overkomen.

Ondanks tv-beelden wilde hij er niet aan dat hij het misschien (?) wel verkeerd beoordeeld had.

Typisch iets waardoor scheidsrechters eigenlijk zichzelf tot dankbaar onderwerp van kritiek promoveren.

De arrogantie, of moet ik zeggen domheid, waarmee dubieuze beslissingen verdedigd worden is vaak aanleiding tot commentaar vanaf de kant.

Vooral in het verleden, tegenwoordig beduidend minder, heb ik me regelmatig bezondigd aan commentaar op de leiding, met als gevolg toch een paar rode kaarten.

Ik durf echter wel te stellen dat ik en met mij vele collega-trainers óók en vooral sportmensen zijn, die juist weten dat scheidsrechters erbij horen en dat er dan ook wel eens dubieuze beslissingen vallen.

Ook een partijtje op de training kan om die reden soms escaleren!

Waarom dan hier aandacht aan schenken?

Voetbal wordt al heel lang gespeeld.

Regelmatig worden spelregelwijzigingen ingevoerd om het spel vooral weer zuiverder te maken.

Zuiverder qua sportiviteit, maar ook bijvoorbeeld voor wat betreft zuivere speeltijd.

Behoorlijke straffen worden uitgedeeld om vooral maar met straffe hand te regeren.

Bezwaarschriften e.d. die ingediend worden zijn meestal overbodig ("We zijn overtuigd van ons gelijk...")! Hoe (misplaatst) arrogant kan men zijn?

Natuurlijk realiseer ook ik mij dat het respect voor elkaar in de huidige maatschappij minder wordt. Sport, in ons geval voetbal, vormt daarop geen uitzondering. Dat moet ook hard en strak aangepakt worden. Daar zijn de meesten het wel over eens.

Waar dan te beginnen?

Simpel, fluit objectief en consequent volgens de regels die we met z'n allen afgesproken hebben.

De eenvoudige beslissingen lijken me logisch:

-        6 sec. regel keeper

-        opzettelijk hands

-        tackle van achteren

-        blessure (ook en vooral kramp, al dan niet gesimuleerd!)

         buiten de lijnen, spel gaat verder

-        ingooi (uit de nek en met twee handen).

En stop vooral met marchanderen!

Zo kan ik er nog wel een paar noemen.

Als dit echter goed uitgevoerd wordt is er een belangrijke stap gezet: géén onnodige ergernis onderling.

Moeilijker situaties: buitenspel, al dan niet de bal gespeeld, lijn wel of niet gepasseerd, elleboog opzettelijk of niet, in een scrimmage de juiste dingen zien, etc. vergt kwaliteit en persoonlijkheid. Iets wat niet simpelweg uit een boekje te halen valt en ook niet in de supermarkt te koop is.

Ook nu zijn er nog zat goeie scheidsrechters, ook bij hen leeft links en rechts echter 't idee dat ze niet onbevangen mogen fluiten, maar vooral hun 'lijntjes' moeten lopen, pietluttig moeten optreden in plaats van 'in de geest van de wedstrijd fluiten'.

Soms, dit allemaal teruglezend, denk ik met enige weemoed terug aan Floor Baas, Piet de Boer, Sjakie Boonstra, Popke Hummel, Ron Breebaart, Gerard Breugem, Jozef de Jong, John Kamphorst, Frans Beser uit Hengelo en ik zal nog wel wat namen vergeten zijn. Niet meteen kaarten nodig, toch de baas en na afloop nog simpel benaderbaar.

Zo hoort het te zijn. Ik hoop dat dat geen voltooid verleden tijd is.

Wordt vervolgd...