Onderweg van Hoorn, waar we net onze sportieve plicht hebben gedaan, hoor ik met verbazing alle uitslagen van de hoofd- en eerste klasse aan. In de kantine in Oud-Beijerland nog even een biertje en dan naar huis. Kusje voor vrouw en dochter en dan snel achter de computer. Effe alles via VoZ bijlezen. Wat een uitslagen dit weekend en wat een commotie!

Mijn bijdrage gaat niet over het verdere verloop van de zeer spannende slotfases. Die volg ik natuurlijk op de voet, maar het is een korte terugblik op weer een aantal maanden zaterdaghoofdklasse met SHO.

Zoals gezegd wonnen we zaterdag nu wel. Zelfs met een incompleet team. Blessures, schorsingen en spelers afstaan aan het tweede (zaterdag kampioen geworden en gepromoveerd naar de reserve hoofdklasse) konden ons niet deren. Zelfs 'mijn' assistent-trainer Joop Maurits, ooit een begaafde slingerback van SHO 2, was nu zwaar geblesseerd. Hij nam donderdag een bal aan á la Bergkamp (tegen Argentinië). Het in de lucht hangen zag er goed uit. De aanname ook, maar hij was vergeten dat de zwaartekracht hem ook nog naar beneden zou brengen. Die klap overleefde zijn knie niet. Gevolg: Twee krukken en een knie als een watermeloen. Zijn kniebanden zijn tot aan de liezen naar boven geschoten. Toch de volle winst tegen Zwaluwen '30. Vrijuit gespeeld, zonder druk en zelfs in de tweede helft met drie A-junioren. Het kan dus wel, maar te laat.

Vorig weekend viel het doek dus voor SHO, de club waar ik vanaf januari als interim aan de slag was gegaan. Voor alle geledingen binnen die club een echt 'kloten van de bok gevoel', want degraderen is niet leuk. Dat gevoel overheerst natuurlijk ook bij mij, want eergevoelig als ik ben, heb ik het tij niet kunnen keren en daar baal ik enorm van. We spelen dan nog wel de halve finale voor de beker, maar vergeleken met de degradatie is het wat mij betreft toch een schamele troostprijs.

Vanaf begin van aantreden is met de voltallige begeleiding hard gewerkt aan onderdelen als plezier, moraal en inzet. Daarin hebben we met z'n allen zeker een ruime voldoende gescoord, maar op de belangrijkste onderdelen, doelpunten maken en voorkomen, zijn we gezakt. Je hoeft niet lang te evalueren om tot de conclusie te komen dat het uiteindelijk te maken heeft met kwaliteit. Maar wat is dat dan? Konden deze jongens dan niet voetballen? Kon deze trainer ze niet beter maken? Zeker wel, deze jongens kunnen voetballen en we hebben elkaar beter en scherper gemaakt, maar het was niet genoeg. Op de momenten dat het er op aan kwam, ontbraken elementen als ervaring, kennen, kunnen, zien, weten, gogme, geluk en meer van dit soort zaken. Die elementen heb je zeker allemaal nodig in de tweede helft van de competitie, waar anders gespeeld wordt dan in de eerste seizoenshelft. Daar is het nog aftasten, uitproberen, vaste patronen inbrengen en aanleren etc. Na de winterstop gaat het echt om de punten. Dan zie je de contouren van de ranglijst en weet je meestal al wel waar je aan toe bent. Met de mondhoeken omhoog gaan voor de bovenste plaatsen of constant keihard moeten knokken voor lijfsbehoud. Dat zijn tropenjaren. Ik spreek uit ervaring. Iedere week weer zag ik mijn spelers, op weg naar de aftrap, naast die van de tegenpartij staan. Dan zag ik bij veel van die tegenstanders de groeven van ervaring in hoofdklasse voetbal (of zelfs meer) in hun koppen. Bij de meeste spelers van mij zaten de resten van de brinta nog in de mondhoeken!

Kun je daar dan wat aan doen? Natuurlijk, maar een club als SHO (zo zijn er overigens velen) heeft niet de mogelijkheden, die andere clubs kennelijk wel hebben, om al die verschillen op te vangen. Wanneer daar een paar mensen hun hoofd scheef houden, rollen de euro's uit hun oren en zie je zelfs een dubbele bezetting. Spelers die bij die clubs rondlopen willen wel met twee handen tegelijk tekenen en blazen de inkt op hun lucratieve 'contract' zelf droog. Moet je daar jaloers op zijn? Nee, dat zou een verkeerd uitgangspunt zijn. Het is zoals het is. Maar het is wel realiteit dat je dan zelf met de beschikbare middelen goed om moet gaan. Zekere wanneer je hoofdklasse wilt spelen (topklasse is dan helemáál de ver van mijn bed show). Hoofdklasse handhaven is dan al moeilijk genoeg. De investering moet dus echt extra kwaliteit zijn.

En de eerste vraag is dan: Wie bepaalt nou wat die benodigde kwaliteit is? Hoeveel keer moet je iemand zien om te weten of hij bij je past? Wat moet je nog meer weten van zo'n speler? Wie gaat dat allemaal beoordelen? Is er dan nog iemand die een kritische opmerking plaatst of rennen we allemaal achter hetzelfde verhaal aan? Bij clubs waar het er allemaal niet zo toe doet is dat niet zo heel erg. Noem het maar bedrijfsrisico. Dure speler faalt, jammer, volgende keer beter. Dat daardoor dan bijvoorbeeld aanstormende (eigen) talenten niet of te weinig, aan de bak komen, dat zien aankomen en vertrekken bij hun eigen club, is m.i. helemaal een doodsteek voor een vereniging. Maar dat is een glad-ijs-discussie waar ik me niet meer aan ga wagen. De investering moet dus bij clubs als SHO vanaf begin renderen. Doet die dat niet, dan is het dikke ellende. Voor de speler en voor degenen die hem gehaald hebben. Reden te meer dus om te investeren in meer informatie. Is daar dan bij SHO goed mee omgegaan? Ik denk het wel. Je hebt natuurlijk altijd wel twijfelgevallen, maar er stond vanaf het begin een goede groep. Dat het niet klikte tussen de eerste trainer en spelers in de eerste seizoenshelft kan gebeuren, maar dat gegeven alleen hoefde nog niet te betekenen dat SHO zou degraderen.

Maar het komt goed met SHO. Het is nu een stap naar beneden om er straks weer twee omhoog te maken. Er staat komend jaar weer een enthousiast team, met een goede trainer, die zeker bij hen past. En... er is jeugdig talent in overvloed... Met de ouderen moet dat een goede mix opleveren. Ik wens ze er heel veel succes mee. Ik heb in ieder geval een geweldig leuke tijd gehad in Oud 'Waaier' land. (Het waait er werkelijk altijd!) Ik heb er goeie mensen leren kennen, waar het zeer prettig mee werken is.

Nu nog even de resterende twee wedstrijden om de keizersbaard en een heuse halve finale. De KNVB-beker is zeker en ondanks de troostprijs, is het nog altijd de kortste weg naar Europees succes!

Ga me nu bezig houden met mijn werkzaamheden voor Trainingskampen.nl. U gaat er van horen, want we willen een heuse Algarve Cup gaan organiseren rond de trainingskampen in de winterstop. De voorbereidingen zijn in volle gang.