Nieuws

Spijkenisse en Capelle blijven hopen op kentering

Wedstrijdverslag
Derde divisie
Competitie

 

14 januari 2018

SPIJKENISSE - Eén blik op de ranglijst is voldoende om te weten dat Spijkenisse en Capelle een uiterst moeizaam seizoen doormaken in de Derde divisie. Waar van promovendus Spijkenisse aanpassingsproblemen op het hogere niveau verwacht mochten worden, viel het magere jaar voor de aanhang van het door de wol geverfde Capelle absoluut rouw op het dak.

 

Het manco van de ploeg van trainer Winand van Loon is in enkele woorden te omschrijven: als je niet scoort dan win je niet. Scoren deden de Capellenaren in de voorafgaande veertien wedstrijden nog slechts zestien keer, nota bene één keer minder dan het stijf onderaan staande Magreb '90.

 

Wat de twee regiogenoten zaterdagmiddag op het thuisveld van Spijkenisse de belangstellenden voorschotelden, oversteeg hun klassering op de ranglijst overigens glansrijk. Beide partijen streden van begin tot eind voor wat ze waard waren, in hoog tempo en allebei tot aan het eind toe voluit gaand voor niets minder dan de winst. Dat de uitkomst toch een gelijkspel (2-2) werd lag dan ook niet aan behoudzucht van één van de coaches. Zowel Van Loon als Spijkenisse-trainer Peter Wubben uitten na afloop hun teleurstelling over het niet pakken van de volle winst. Wubben ging daar duidelijk het verst in, bepaald niet verrassend gezien het tijdstip en de wijze van totstandkoming van de uiteindelijke gelijkmaker.

 

Jelle Pollemans (links) en Felino Jardim vechten een duel uit.

 

Klokslag half drie begon het allemaal nog zo rooskleurig voor Capelle. Krap drie minuten gespeeld belandde een verre voorzet op rechts bij spits Olaf van der Sande, die vervolgens weergaloos uithaalde en doelman Dyron Bijl met hulp van binnenkant paal kansloos liet. Het moet een dreun van jewelste geweest zijn voor de thuisploeg, maar daar lieten Peter Wubben vanaf de kant en zijn basiself in het veld niets van merken. Geholpen door de op de omschakeling gerichte opstelling van Capelle greep Spijkenisse resoluut het initiatief. Rechtsback Etiën Mariana gebruikte alle vrijheid die hij kreeg, doordat Capelle met slechts twee spitsen startte (Steven Olsthoorn en Olaf van der Sande). Op rechts haalde hij opvallend vaak de achterlijn om vandaar Marvin van der Pluijm, Serginho van Axel-Dongen en Daan Bougonje aan het werk te zetten. Op het middenveld blonk Stefano Gonçalves uit. Van Axel-Dongen en Felimo Jardim zorgden daarbij voor de lichtvoetigheid die het spel van Spijkenisse een lust voor het oog maakte.

 

Zo rond de twintigste minuut raakte Capelle zover teruggedrongen dat het gewoon niet anders kon dan dat de gelijkmaker wel snel moest vallen. Na weer een aanval van rechts kreeg Van Axel-Dongen net buiten de zestien op links een schietkans die hij met volle overtuiging benutte. Het was vervolgens aan missers van met name Van der Pluijm te danken dat Spijkenisse het nog even bij de 1-1 moest laten. Op het best denkbare moment, namelijk in de laatste seconden voor het rustsignaal, was het echter toch diezelfde Van der Pluijm die zijn ploeg op voorsprong zette. Vergeten was dat Van der Sande bij enkele uitbraken de kans op een tweede treffer voor Capelle verprutste door verkeerde balaannames.

 

Terwijl Wubben in de kleedkamer nog nagenoot van het prima spel van zijn ploeg, barstte een deurtje verder Van Loon in een onvervalste woede-aanval uit: "In geen jaren ben ik zó boos geweest op mijn elftal. Kijk, niet goed spelen is niet leuk maar dat kan gebeuren. Maar om werkeliijk iedere speler van Spijkenisse twee meter ruimte te geven, dat kan ik niet bevatten. De eerste helft was in mijn ogen een schandalige vertoning en dat heb ik ze verteld ook."

 

Jelle Pollemans vliegt onderlangs bij Serginho van Axel-Dongen.

 

Daarnaast besloot Van Loon begrijpelijk om een aanvallender opstelling terug in het veld te brengen. Back Bram van Eijk diende het veld te ruimen voor aanvaller Angelmo Vyent, die vanaf de rechtervleugel zijn kunsten mocht gaan vertonen. Achterin koos Van Loon voor een één-op-één verdediging. Het effect van de tactische ingreep was direct zichtbaar. Capelle moest het immers voor rust vooral hebben van slechts enkele snelle omschakelingen naar de als aanspeelpunt sterk debuterende Steven Olsthoorn en uiteraard Van der Sande. Nu kwam Spijkenisse regelmatig zwaar in de verdrukking en was het uitsluitend aan de perfecte reflexen van doelman Bijl te danken dat de voorsprong in tact bleef. Van der Sande en Olsthoorn zagen tot hun verbijstering dat de Spijkenisser doelman met de minuut verder in de wedstrijd groeide.

 

Op het moment dat de storm van Capelle langzaam maar zeker verflauwde, zochten beide trainers het in de wissels om weer nieuw elan in de strijd te gooien. Zo mocht de van een blessure terugkerende topscorer Michael van Dommelen het nog tien minuten proberen voor Spijkenisse. Een andere wissel, van de hand van Van Loon, bleek de gouden ingreep te zijn. Het eerste balcontact van Dave van der Steen, enkele seconden na zijn entree zeven minuten voor tijd, was namelijk direct doeltreffend. Van der Steen reageerde alert als een pure spits door een kopbal van zijn aanvoerde Kai Fens met een leep tikje onhoudbaar achter Bijl te werken. Voor de dug-out trapte Wubben zijn stoeltje van nijd bijkans omver. Na afloop was die ergernis nog niet bekoeld: "Je laat je vent niet gaan, dat is opdracht nummer één. Ik kende die Dave van der Steen, dus ik plak daar direct een man tegenaan (Eric Polet, red.). Dan mag dit toch niet gebeuren? En die nummer vier van Capelle had ook nooit dat kopduel mogen winnen."

 

De resterende speeltijd leverde geen wijziging in de score meer op. Wat wel wijzigde was het aantal veldspelers, want Capellenaar Bram de Bruin zag zich in de slotminuten twee keer geel en dus rood voorgehouden door arbiter De Bruijn.

 

Stefano Gonçalves gaat mee in de beweging van Olaf van der Sande.

 

Wubben trok in zijn nabeschouwing zijn ergernis over de gelijkmaker naadloos door naar het totaalbeeld van deze wedstrijd en het gehele seizoen tot nu toe: "In de eerste helft zag je hoe goed wij kunnen voetballen. Er zijn veel meer wedstrijden geweest waarin wij bij wijze van spreken de sterren van de hemel speelden, zoals bijvoorbeeld tegen Spakenburg en Quick Boys. Toch gingen we toen alsnog het schip in, eigenlijk net zoals we nu de winst verspeelden. Hoe dat komt? Ik noem het gebrek aan kwaliteit, en dan vooral in de zin van niet volwassen genoeg optreden. Volwassenheid is nu iets waar wij rap naar toe moeten groeien, want met een puntje sprokkelen zoals nu, gaan we het niet redden. Gelukkig komen alle tegenstanders waar wij het van moeten hebben nog naar ons toe. Het moge duidelijk zijn dat wij in het voetbal in deze regio niet langer onderdoen voor het niveau van ASWH en Capelle, wat op zich na onze vrij onverwachte promotie al een bijzondere prestatie is. Om nu echter ook de punten te pakken die bij dit niveau horen moeten we kilometers maken, richting volwassenheid."

 

Van Loon maakte geen getergde indruk, ongetwijfeld geholpen door het op een zo laat moment nog naast de concurrent komen: "Het gelijke spel is terecht, al had Capelle denk ik wel de grotere kansen. Na de tweede helft kon ik mijn team toch nog complimenteren. Nou wie had dat gedacht na die wanvertoning van voor de rust?" Op de vraag over het debuteren van Olsthoorn, overgekomen van Koninklijke HFC, liet Van Loon doorschemeren dat het spitsenprobleem nog niet afdoende is opgelost: "Olsthoorn deed het naar behoren als aanspeelpunt, maar we moeten nog wel wat bijschaven om meer gebruik van hem te kunnen maken. En Van der Sande scoorde dan wel een keer fraai, maar drie tot vier enorme kansen missen maakte me niet vrolijk."

 

Conclusie na de uiterst aantrekkelijke kelderkraker tussen Spijkenisse en Capelle moet zijn dat beiden het lek nog niet boven hebben. Het vooruitzicht luidt dan ook: doorploeteren en hopen op een kentering.

 

Tekst: Jakob Kos
Foto's: Orange Pictures