Nieuws

Kozakken Boys het minst van slag in poolwind

Wedstrijdverslag
Tweede divisie
Competitie

 

18 maart 2018

WERKENDAM - Dat het bizar was, voetballen in een vrieskoude storm, daarover waren de coaches van Kozakken Boys en Excelsior Maassluis het na afloop roerend eens. De diagonaal over het veld bulderende oostenwind maakte goed voetbal ten ene male onmogelijk, al was het natuurlijk wel zo dat de partijen gelijkelijk ieder één helft met wind mee en één helft met tegenwind toebedeeld kregen.

 

De KNVB zou zich mogen afvragen of men het moet willen, voetballen bij een negatieve gevoelstemperatuur in de dubbele cijfers. Wie doe je daar een plezier mee? De aanhang van de clubs in ieder geval niet, want je moet wel heel veel van zaterdagvoetbal en je cluppie houden om de warme kachel te verruilen voor negentig minuten bibberend afzien. De penningmeester doe je er ook geen plezier mee, want de opkomst was begrijpelijk laag. Al viel het in Werkendam gezien de omstandigheden met een kleine duizend toeschouwers nog niet eens zo zwaar tegen. Vooral de supporters op de staantribune van de Kozakkenstoep ondersteunden hun favorieten daarbij met hartverwarmend gezang.
 

Dat ook de spelers opzagen tegen de kou bleek wel uit de opmerking van trainer Danny Buijs dat zijn Kozakken het liefst met maillots hadden gespeeld: "De scheidsrechter keurde onze zwarte maillots echter niet goed. Er moest door ons met rode maillots gespeeld worden en anders maar niet. Nou, rode hadden we dus niet."

 

Ahmed el Azzouti voelt Daan Smith in zijn rug.

 

Zoals vaker als Kozakken Boys en Excelsior Maassluis elkaar treffen, ontspon zich vanaf de aftrap al vrij snel een botsing van speelstijlen. Buijs liet de thuisploeg feitelijk met drie verdedigers spelen, want Abdulsamed Abdullahi speelde op papier als linksback op papier maar in de praktijk toch vooral als aanvallende middenvelder. "Daar kies je voor als je weet dat je tegenstander met maar twee spitsen speelt", aldus Buijs die hiermee een onvervalste 3-5-2 opstelling kon hanteren. Een opstelling waarin hij het beoogde opbouwende combinatievoetbal het best toe zijn recht dacht te laten komen. Geen onlogische gedachte, want de wind maakte sowieso het spelen van de lange bal en dus het overbruggen van grote afstanden in één keer volslagen onmogelijk.

Coach Jeroen Rijsdijk liet Excelsior het vertrouwde omschakelingsvoetbal spelen, wat met de wind in de rug in de eerste helft af en toe nog dreigend uitpakte. Als in de vierde minuut Vincent van den Berg een lobje met de buitenklant voet in het doel in plaats van tegen de paal had gedeponeerd, dan had de middag voor de Maassluizers nog heel anders kunnen eindigen. Want het bleek de grootste kans van de eerste helft te zijn. Kozakken Boys liep zich met de passing over de grond uiteindelijk steeds weer vast in de verdedigingslinie van de tricolores. Rijsdijk sprak in zijn nabeschouwing over een min of meer gelijkopgaande wedstrijd, met voor iedere ploeg een kans of drie: "Daarbij was het zo dat wij soms druk zetten met de wind in de rug, terwijl na rust Kozakken Boys dat deed."

Als coach was hij wel zo reëel om toe te geven dat de mate waarin druk werd uitgeoefend niet gelijkwaardig was. Want zo ver als Kozakken Boys de gasten kort na rust op eigen helft terug drong, kwam Excelsior in de gehele wedstrijd geen moment. Die eerste vijf minuten na de warme thee bleken uiteindelijk doorslaggevend te zijn voor de uitkomst van de wedstrijd. Eerst was het Ahmed el Azzouti die in de draai maar rakelings naast het doel van Jean-Paul van Leeuwen mikte. In de volgende aanval trok Ahmad Mendes Moreira, in volgens onder andere Rijsdijk buitenspelpositie, de bal vanaf de achterlijn strak voor het doel waarna Everton Pires Tavares met een harde schuiver de openingstreffer voor zijn rekening nam.

 

Kozakken Boys feestje na de treffer van Everton Pires Tavares.


Aangespoord door de steeds gedrevener aanjagende Mahmut Sönmez, ingebracht na het geblesseerd uitvallen van Mendes Moreira, verzaakten de Kozakken het strijdplan van druk uitoefenen geen moment. Sönmez gaf er daarbij blijk van heel goed begrepen te hebben dat de wind ook een uitstekende bondgenoot zou kunnen zijn. Met minstens twee indraaiende hoekschoppen dwong hij Van Leeuwen danig in het nauw en bij een vrije trap waar de wind vat op kreeg, bleef Sönmez slechts millimeters verwijderd van de veiliger aanvoelende 2-0 voorsprong. Een afstandsschot van Leon Bot verdiende eveneens een beter lot, al stond Jean-Paul van Leeuwen natuurlijk niet voor niets op zijn post.

 

Misschien hadden de Werkendammers nog meer gebruik moeten maken van de combinatie van wind en schotkracht als aanvalswapen, om zodoende zichzelf eerder lucht te verschaffen. Excelsior liep immers in het tweede bedrijf lange tijd achter de feiten aan, maar zag zichzelf wel in de wedstrijd blijven omdat één succesvolle tegenstoot genoeg zou zijn om weer langszij te geraken. Vanaf een kwartier voor tijd, toen Kevin Vink alsnog zijn opwachting mocht maken, begon het zowaar weer een beetje te draaien aan de kant van Excelsior. Vink wist als aanspeelpunt meer precisie en variatie aan te brengen, iets waaruit kort voor tijd Sefa Kurt plotsklaps op de lat kopte, buiten bereik van doelman Richard Arends.

 

Tot opluchting van Buijs bleef de 1-0 stand tot het eind gehandhaafd. "Onze mooie serie van tien overwinningen en één gelijkspel hebben we hiermee voortgezet. Ik erken wel dat we deze keer niet over geluk hadden te klagen, waar dat in de voorgaande wedstrijden nog wel eens andersom lag. De tegenstander onder druk zetten lukte goed, maar op de periode direct na rust na en ook de schoten van Bot en Sönmez nog meegerekend dwongen we toch niet heel veel af. Aan de andere kant kant had Excelsior een paar goede mogelijkheden. Maar goed, de winst is binnen en dat telt."

 

Elson Almeida zet een tackle in op Mahmut Sönmez.

 

De naar FC Groningen vertrekkende trainer zou  sportpark De Zwaaier het liefst verlaten met een kampioenschap, maar besefte daarbij terdege dat het niet alleen van zijn team afhangt. In die zin kreeg hij ver na afloop een domper te verwerken toen in de catacomben de krachttermen voor even niet van de lucht waren bij het vernemen van de 1-2 winst van Katwijk in de extra tijd bij Rijnsburgse Boys. Buijs zelf wilde er niet veel aandacht aan besteden: "Wat moet ik over Katwijk zeggen? Ik kijk alleen naar mijn eigen team. Wij moeten zelf overal en altijd de drie punten pakken. Of je daarmee kampioen wordt? Het zou zomaar kunnen, maar ik wil niet alles ervan laten afhangen. Zo hoog mogelijk eindigen, dat is waar het de komende tijd om gaat."
 

Waar Buijs dan nog een tastbaar doel binnen bereik heeft, is het voor Jeroen Rijsdijk een stuk lastiger om nog enige zin te geven aan de resterende competitieronden voor zijn ploeg. De degelijke Maassluizers staan al lang en breed veilig in de middenmoot. "Ik heb het vaker gezegd, dit is gewoon een gekke competitie. Je speelt niet om degradatie en het kampioenschap is ook al lang uit beeld. Voor mijzelf ligt er nog wel een uitdaging in het puntenaantal van 49 dat we vorig seizoen haalden. Met onze huidige 34 is er nog genoeg eer te behalen op dat vlak." En toen was het de hoogste tijd voor iets warms, het bibberen had lang genoeg geduurd in Werkendam.

 

Tekst: Jakob Kos
Foto's: Orange Pictures