Iedere club heeft zijn beleving bij een trainingskamp

ALBUFEIRA - Het kost even moeite om op het kunstgrasveld van Imortal Club Sportivo te komen. Vergeten aan Trainingskampen.nl te vragen hoe het precies zit. Aan welke kant is er nou eigenlijk een hek open in de omheining? Toch belangrijk als je met een zo rond de twintig kilo zware koffer met foto-apparatuur de berg op moet. Wanneer het dan eindelijk gelukt is, blijkt Borger al lang en breed met de training begonnen te zijn.

Op één van de kleine verrijdbare tribunetjes zit een handjevol mensen. Zijn jullie van Borger? Ja zeker, maar wie bent u? Van Voetbal op Zaterdag. Wat leuk! Het ijs, voor zover nog aanwezig onder het vrolijk schijnende zonnetje, is meteen gebroken. Voorzitter Nico Landers, broekspijpen opgestroopt en luchtige slippers aan de voeten, zit meteen op zijn praatstoel. Borger zaterdag - er is ook een Borger zondag - is voor de derde keer op trainingskamp. Na Spanje en Turkije koos de derdeklasser dit keer voor Portugal. Dat is op zich niet zo bijzonder, want er gaan meer derdeklassers op trainingskamp, maar de aansluitende opmerking dat de spelers de trip helemaal uit eigen zak betalen, wekt toch wel verbazing en nieuwsgierigheid tegelijk.

Borger supporters (voorzitter Nico Landers met sjaal) genieten van het zonnetje.

"We hebben geen sponsor voor dit soort trips en om dan toch zoiets te organiseren moeten de jongens dat zelf ophoesten", vertelt Landers. "Ze sparen er het hele jaar voor. Op die manier krijg je ook geen discussie binnen de club over wie dat dan allemaal betaalt. Je krijgt geen scheve ogen, want de spelers doen het helemaal zelf. Van de spelers heeft Arne Jolink de hele organisatie op zich genomen. Daar komt best wat voor kijken. Alles bespreken, boeken, telefoneren en vooraf een kick-off meeting beleggen. Dat is allemaal heel veel werk en clubliefde. Het tekent de goede geest in de club." Spelers die zelf hun trainingskamp betalen, kom er eens om. Het zal daarmee ook duidelijk zijn dat er bij Borger geen spelers op een 'loonlijst' staan. De club, drie seniorenteams zaterdag en twee zondag, maar wel met een forse jeugdafdeling, gaat uit van eigen kracht en kweek. Maar beseft Landers: "Het wordt ook in de derde klasse al steeds moeilijker om je te handhaven zonder spelers van buiten te halen. Je moet je misschien op termijn zelfs wel eens gaan afvragen of je nog twee standaardteams op de been moet houden."

Trainer Albert Kamps (tweede van rechts) deelt de hesjes uit.

Dat laatste houdt dan in een mogelijke samenvoegen van de zaterdag- en de zondagafdeling, waarvan de hoofdmacht in de vierde klasse uitkomt. Bestuurlijk heeft die samensmelting al plaats gevonden. De twee voormalige besturen zijn aaneengesmeed tot een algemeen bestuur met daaronder een aantal commissies. Landers is in de bestuurlijke fusie tot voorzitter uitverkoren. De preses signaleert wel een verschillende sfeer bij de twee takken in de verengingen. Zaterdag is het sportpark meestal druk bezocht, waar het op de zondag al gauw in de loop van de dag stilletjes wordt. Voor de rest kunnen de twee stromingen binnen de club wel door dezelfde deur. Het verhaal is dat ook beide trainers het uitstekend met elkaar kunnen vinden.

Raak! Volgende!

Trainer Albert Kamps, bezig aan zijn tweede seizoen en contract inmiddels verlengd, is inmiddels naar de zijkant gekomen en vraagt het micro-legioen even de boel te komen opjutten. Aan de orde is schieten vanaf de rand zestien en het gaat erom welke ploeg binnen een bepaalde tijd de meeste doelpunten maakt. Wie naast (of over) schiet, veroordeelt zijn ploeg tot een strafrondje achter het doel langs, wat allemaal van de tijd afgaat natuurlijk. Er mag ook pas weer geschoten worden als de laatste van de ploeg de zestienmeterlijn weer is gepasseerd. Het wordt lachen want menig schot vliegt naast of over. "Komt u maar", roept een lachende Kamps bij iedere misser en het wordt echt dikke pret. De routinegroep met wat heet de betere voetballers te zijn legt het op snelheid sowieso af tegen de jongehondenclub. Zonder dat het belangrijk is wie er wint staat het samen met elkaar dollen voorop.

De sfeer bij BVCB (Bergschenhoek) is allemaal net een tikje serieuzer. Iedere club heeft zo zijn eigen beleving bij een trainingskamp. BVCB klom afgelopen seizoen op naar de eerste klasse, dankzij de versterkte promotie als gevolg van de vorming van de topklasse. Dat betekende opnieuw een spong omhoog en om daar nu te blijven is er wel het een en ander nodig. Ambities alom dus om een vaste eersteklasser te worden. In dat groeiproces past Koos Waslander, een winner als actieve profvoetballer maar ook als trainer. Waslander heeft voor ogen het onderste uit de kan te halen met zijn spelersgroep en dat is ook nodig, want BVCB bungelt halverwege het seizoen onderaan de ladder. De gedrevenheid van Waslander is af te lezen aan de training. Na een kort inleidend gesprek in het gras begint het echte werk. Met bassende stem geeft de oud-prof aan hoe hij het hebben wil bij het kaatsen van de bal: "Tik, tik, een beetje beleving. Lekker ontspannen en probeer het goede been aan te spelen. Ga open staan, kom in de bal. En dan al vragen. Stop. Nu vraag ik voor jou, maar dat moet je zelf doen. Bijsluiten, uitzakken, voetbal makkelijk." Later bij de loopoefeningen legt Waslander weer zout op details: "Blijf goed lopen, ja hou vast. Lekker loskomen, souplesse."

Koos Waslander geeft aanwijzingen.

BVCB roeit met riemen die zo lang zijn als ze zijn. Eigen jongens eerst is wellicht te scherp geformuleerd, maar zo maar spelers van buitenaf met bakken naar binnen halen is er zeker niet bij. "We betalen spelers niet individueel", zegt Ronald Helder, lid van de technische commissie. "We betalen voor de groep in zijn geheel. Ik kan ook zorgen voor werk of een stageplek voor de jongens. Daarmee probeer je spelers aan je te binden." Een voorbeeld van binding is Winston Faerber, die over twee maanden zijn veertigste verjaardag viert. De routinier (ex- ADO Den Haag, Cardiff City, FC Den Bosch) is in het veld een verlengstuk van Waslander, maar heeft daarnaast bij BVCB ook de B-1 junioren onder zijn hoede. Faerber laat bij een spelletje van vier tegen vier zien wat Waslander bedoelt met makkelijk voetballen.

Ook buiten het veld is er volop ruimte om bij de spelersgroep de neuzen één kant (richting handhaving in de eerste klasse ) op te krijgen. Daar is het activiteitenprogramma met onder meer mountainbiken uitermate geschikt voor.

BVCB-er Jason Brard probeert koppend te scoren.

Terug naar binnen de lijnen volgde er ook nog een eenheidstest in een oefenwedstrijd.

Daarin was BVCB lang de bovenligende partij. De 1-0 voorsprong (treffer van Bertroy Navis) leek ook het einde te gaan halen, maar na het afkeuren van een tweede goal raakte de ploeg van Waslander toch nog van de wijs met twee tegendoelpunten van Silvolde tot gevolg.

Tekst: Aad van der Graaf

Foto's: Ferry Toth